Paasnummer

Van de redactie

Hebt u ook zo’n tegengesteld gevoel? De bollen die fier de grond uit komen en al volop in bloei staan, en tegelijkertijd de kou die u tegemoet komt als u zich buiten de deur waagt. Ook nu weer hebben we de volle verwachting dat het goed zal komen; een nieuwe lente, een nieuw begin. Voor ons is het heel normaal dat Pasen samenvalt met meer licht. Maar dat het nieuwe begin, Pasen, in de herfst kan vallen als je op een ander halfrond woont, is een ervaring die je krijgt als je even op dat halfrond hebt mogen rondlopen. Maar ook daar dezelfde verwachting.

Veel leesplezier met deze bomvolle Menno Sticht. Er kon geen plaatje meer bij!

---

Bericht van de predikante

Wandelen
in gezelschap van een ander
in het teken van de Ander
Wandelen
met open ogen
met open oren
met een ontvankelijk hart......en
onderweg misschien iets van de Ander ervaren

 

Enkele regels uit het gedicht dat we in de huissamenkomsten dit voorjaar lazen rond het thema Wandelen met God. Een gedicht dat allerlei vragen oproept. Wandelen met open ogen, wat wil dat zeggen? Betekent dat lopen met ogen die werkelijk kijken, die verder zien dat het direct waarneembare? Wat wil wandelen met een ontvankelijk hart eigenlijk zeggen? En hoe ervaar je onderweg iets van de Ander?

Hierover peinzend moet ik denken aan het paasverhaal van Lucas over die twee mannen die op weg zijn van Jeruzalem naar het dorp Emmaüs.  Terwijl ze zo in gesprek waren, kwam Jezus zelf naar hen toe en liep met hen mee, maar ze herkenden hem niet.

Een onbekende is hij voor die mensen die op weg zijn naar Emmaüs. Maar hij is betrokken bij hen, hij stelt vragen waaruit deze betrokkenheid blijkt:

Waarover zijn jullie in gesprek?
Wat is er gebeurd?

En voor ze het weten zijn ze met hem in gesprek, een diepzinnig gesprek. Ze vertellen wat hen bezighoudt. Het is de derde dag, de dag van Pasen. De mannen zien Jezus, maar herkennen hem niet. Hij daarentegen kijkt hen aan, hij ziet hun verdriet en verwarring. Ze herkennen Jezus nog niet als ze hem aan tafel noden. Zij kúnnen hem ook niet herkennen, hun ogen zijn als het ware gesloten. Ze kijken wel, maar ze zien niet. Terwijl ze toch zoveel met Jezus hebben opgetrokken, zoveel verhalen van hem hebben gehoord. Ze zouden moeten weten waar het om gaat. Dat er steeds weer een nieuw begin is, in je eigen leven, in de ontmoeting met mensen. Dat je elkaar aan kunt kijken en zien dat de ander geraakt is door de mogelijkheid die mensen hebben in hun samenleven. Die twee mensen op weg naar Emmaus luisteren wel vol belangstelling naar wat de vreemdeling te vertellen heeft, maar het bijzondere, het unieke van hem, zien ze nog niet. Ze zien in hem niet een medemens waarin God zichtbaar is.De ogen van de Emmaüsgangers herkennen Jezus niet als hij met hen meeloopt, als hij hen de bijbel uitlegt, de boeken van  Mozes en de profeten waar hij uit leeft. Maar ze zijn gastvrij voor deze derde. Ze nodigen hem bij de maaltijd; zoals zo vaak gaat het in de bijbel over eten. Want eten is veel meer dan je maag vullen: het is een teken van gastvrijheid, van verbondenheid, van vriendschap.

Pas bij het breken van het brood, herkennen ze Jezus. Woorden alleen blijken niet voldoende, handelingen zijn dus nodig: zegenen, breken en delen van het brood. Woord en daad. We zijn het blijven doen, brood delen en breken. Als teken, als gedachtenis, als bemoediging, als viering op Witte Donderdag, elk jaar weer. De mannen op weg naar Emmaüs waren verblind door hun verdriet, door hun teleurstelling dat Jezus hen niet bevrijd had van de onderdrukkers. Ze zagen eerst niet dat hij er niet was om door geweld mensen te bevrijden, maar door liefde. Dat juist daardoor zijn licht, het licht van het nieuwe begin, zou schijnen tot in onze tijd. Ze konden het visioen niet meer zien, het visioen dat er tegen alles in een toekomst is én dat die toekomst telkens zichtbaar is, in kleine en in grote gebeurtenissen.

Ook onze ogen worden vaak verduisterd. Toch, als we ze openen zien we veel mensen in wie dat licht zichtbaar is, mensen die naast anderen gaan. Mensen die woord en daad laten samenvallen, die meelopen in tijden van ziekte, zorgen en verdriet. Dat meelopen kan op veel manieren: door actief zorg te dragen, maar ook op een heel andere wijze, in het gebed, het bidden voor de ander. Zo kunnen we, hoe goed of hoe slecht ter been ook, allen meelopen als mensen in wie iets van Gods licht zichtbaar is.Bij dit verhaal moet ik altijd denken aan wat verschillende mensen me verteld hebben: Je loopt je levensweg, zeiden ze, en hij gaat naast je, al herken je hem niet.- en dan opeens herken je Gods nabijheid in je leven, door dood en verdriet heen. Vaak weet je pas achteraf hoe het was, worden je dan de ogen geopend.

Dat wij zo, met open ogen en een ontvankelijk hart, kunnen wandelen in deze paastijd. Maar niet alleen in de paastijd, alle dagen van ons leven!

Dat wens ik u allen toe.

ds. Renata Barnard

Het verhaal van de Emmaüsgangers staat in het Lucasevangelie, hoofdstuk 24: 13-35.

Het volledige gedicht staat hier.

---

Felicitatie

Op 25 maart jongstleden heeft zr.Afke Maas-Smilde in een feestelijke dienst intrede gedaan als predikant van de Doopsgezinde Gemeente Naarden-Bussum. Zuster Maas is in betrekkelijk korte tijd het derde gemeentelid dat als predikant naar elders vertrekt. Zr. Maas heeft zich gedurende haar studie en daarna in o.a. leerhuizen intensief beziggehouden met het ‘joodse leren’. We wensen Afke en haar man Chris alle goeds toe, dat hun werk zegenrijke vrucht dragen mag.

 

---

Vriendendienst

Op zondag 13 mei a.s. is er wederom een zogenaamde vriendendienst. Het is die zondag de bedoeling dat u een familielid, een vriend of vriendin, een buurman of buurvrouw meeneemt naar de kerkdienst van onze gemeente. Op deze manier kunt u een ander laten kennismaken met de DGU, een voor u inspirerende plek. Het thema van de dienst op 13 mei a.s. zal juist ook op ‘buitenstaanders’ toegesneden zijn. Komt u ook en doet u mee?

 

---

Inventarisatie kerktelefoon

Verschillende kerken bieden hun leden de mogelijkheid om kerkdiensten uit de eigen gemeente rechtstreeks mee te beluisteren via hun eigen telefoon. Op deze manier kunnen leden en vrienden die niet in staat zijn om de kerkdiensten bij te wonen, toch de dienst meebeleven en nauwer verbonden blijven met de gemeente. Ook onze gemeente wil de mogelijkheid van een kerktelefoondienst voor haar leden onderzoeken.

In eerste instantie willen wij van U, leden en vrienden in de gemeente, horen hoe groot de belangstelling is, om een dienst van uit de eigen gemeente op deze manier mee te maken.Wij verzoeken u uw belangstelling voor kerktelefonie aan ons kerkelijk bureau door te geven, tel: 030 231 15 01 of e- mail: info@dgutrecht.nl.com tot uiterlijk 24 april a.s. 

De concrete vragen zijn:

1) Heeft U belangstelling om rechtstreekse diensten van de Doopsgezinde Gemeente te Utrecht te volgen?
2) Hoe vaak per maand zou U gebruik kunnen / willen maken van deze mogelijkheid?

Namens de kerkenraad, Rita van der Wijk

---

 

Paasjubel op het Domplein bij zonsopgang

‘Op de eerste dag van de week gingen ze heel vroeg in de ochtend, vlak na zonsopgang, naar het graf’ (Mk 16:2).

Het is zondagmorgen vroeg. En dan klinkt er klokgelui -van heel dichtbij- eerst één klok en dan komt er telkens een bij – totdat alle tien klokken van de Domtoren klinken.

 Als je dit bijzondere moment mee wilt maken, kom dan op Paasmorgen 8 april, bij het aanbreken van de dag naar het Domplein.

 Verzamelen   6.30         Klokgelui   6.40 - 6.55                  Zonsopkomst 6.59

Paasjubel       6.55 – 7.25

  

---

Dienst van belijdenis en doop

Op Palmzondag 1 april aanstaande zullen wederom twee mensen op hun belijdenis en doop toetreden tot de gemeente. Het gaat om Dorette Hollestelle en Yvonne Wijne. 

Dorette Hollestelle en haar man en kinderen zijn geen onbekenden in onze gemeente. Zij bezoeken onze kerkdiensten trouw, maar ook elders zijn zij zeer betrokken. Dorette komt oorspronkelijk uit Zeist uit een doopsgezind gezin. Wonend in Utrecht hervond zij de band met de doopsgezinden. Ze voelt zich thuis bij de DGU; het geeft, zoals ze het zelf uitdrukt, een verdieping aan haar leven. Heel bewust kiest zij er voor om belijdenis te doen van haar geloof, ze wil met anderen delen wat in haar leeft.

Yvonne Wijne is al evenzeer bekend in ons midden. Via haar moeder, zr. Friek Wijne, is er een levenslange band met de DGU. Maar ook haar vader speelde (en speelt nog altijd) een niet te onderschatten rol in haar bestaan. Goede herinneringen bewaart Yvonne aan haar jeugd temidden van de gemeente, de vertrouwdheid die dat gaf. Alweer een aantal jaren geleden werd de band met de gemeente vernieuwd. Het was voor haar als een ‘thuiskomen’, wat had ze deze plek gemist! Voor haar betekent haar belijdenis de bevestiging van de band die in een levenslang proces is gegroeid. Zr. Freddy den Herder en haar moeder, zr. Friek Wijne, zullen voor Yvonne Wijne doopgetuigen zijn.

We wensen Dorette en Yvonne een heel fijne dag toe in de kring van allen die hen lief zijn. We hopen natuurlijk op een volle kerk. U komt toch ook?

---

De Taizé vieringen                         

Afgelopen seizoen hebben we één keer in de maand een Taizé viering gehouden. Na alle drukte van deze tijd is het heerlijk om in onze gemeente wat rust en verbondenheid te ervaren op die donderdagavond. Elke maand kwamen we bij elkaar, onder leiding van Renata Barnard en de Taizé - commissie. De avond begon, voor de mensen die dat wilden, met een eenvoudige maaltijd om half 6. Het is echt heel bijzonder om zo met een aantal mensen te eten, voorafgaand aan de viering. En het werden steeds meer mensen die mee gingen eten! Er waren broden, olijven, kaas en allerlei andere heerlijkheden...

Eenmaal klaar met de maaltijd gingen we de viering voorbereiden. Stoelen in een kring, licht dempen, kaarsen aansteken, en nog even de muziek oefenen. Elke keer waren er andere muzikanten. Piano, blokfluit, dwarsfluit.... Heerlijk om naar deze muziek te luisteren.

Om half 8 kon de viering beginnen. Bij de laatste viering van het seizoen zaten zo’n 20 mensen, zelfs iemand uit Groningen!

Waar komt de Taizé viering eigenlijk vandaan?
Taizé is een klein plaatsje midden in Frankrijk. Frére Roger heeft in Taizé in 1940 een kloostergemeenschap opgericht. En nog steeds komen er elk jaar weer honderdduizenden mensen om daar te zingen, te bidden en te mediteren om zo geïnspireerd te worden.

Wij zongen op de donderdagavond ook vele liederen met veel herhaling. En er waren gebeden, we lazen verschillende korte teksten uit de Bijbel, en er was een stilte van 10 minuten. Duurt dat eigenlijk lang? Ja en nee.

Ja, omdat we het niet gewend zijn om zo lang stil te zijn, en nee omdat het eigenlijk heerlijk is om met zoveel mensen de stilte te ervaren midden in de stad terwijl de wereld gewoon doorgaat.

Na afloop was er de mogelijkheid om koffie of thee te drinken wat erg gezellig was!

Kortom, als in het volgende seizoen de Taizé vieringen er weer zijn, probeer dan een keer tijd vrij te maken om naar deze, zo inspirerende maar vooral rustgevende dienst te gaan vol van stilte, gebed en muziek! U bent van harte welkom.

Hanneke en Annemieke Huibers

 

---

Tweede druk Puzzelstukjes

Het boekje met columns over geloven en gemeente-zijn van Gerke van Hiele beleeft een tweede druk! Afgelopen najaar is dit boekje verschenen om geld te verzamelen voor de restauratie van de toren van de doopsgezinde kerk in Wageningen. Het boekje is goed ontvangen en raakte snel uitverkocht.

Puzzelstukjes bevat een keuze uit wat Gerke van Hiele de afgelopen vijftien jaar heeft beziggehouden en wat hem daarin heeft geïnspireerd. De stukjes zijn gegroepeerd in vijf hoofdstukken met veelzeggende titels als In en rond de gemeente, Groeien in geloven en Geloven in elkaar. Het is ook uiterlijk een mooi boekje geworden, zorgvuldig vormgegeven en gedrukt. Het boekje leent zich bijzonder goed voor persoonlijk gebruik, een meditatief moment in een samenkomst of als cadeautje voor een geïnteresseerde.

Het boekje is te bestellen bij Tineke Tiemstra-Schaaf, tel. 0345-57 21 74, e-mail geertenineke@zonnet.nl. Vervolgens dient u € 10,- over te maken op girorekening 934640 t.n.v. Doopsgezinde Gemeente Wageningen onder vermelding van Puzzelboek. Na ontvangst van uw betaling wordt het boekje toegestuurd.

---

Jeugdpagina

De jongerengroep (14 – 18): Psalmen, schilderen en godsbeelden…

 Hanneke Huibers vertelt:
 `Op een zondag, na de dienst, gingen we in de Tuinzaal  met elkaar lunchen. Er was gezorgd voor lekker brood, bolletjes en drinken. We waren met ongeveer 9 mensen. Er werd een rondje gemaakt waarin iedereen even kon vertellen hoe het met hem/haar ging.

Na het afruimen gingen we de schilderspullen klaarzetten. Iedereen kreeg acrylverf, penselen en een schildersdoek. Het thema van deze keer was psalm 23 ('De heer is mijn herder'). Deze psalm was al een keer besproken, dus het is heel leuk om er dan ook over te schilderen! Er staat erg veel in die psalm. Je kunt beelden letterlijk gaan schilderen, maar je kunt ook heel abstract te werk gaan door weinig figuren uit te beelden en juist meer op kleuren en vormen te letten.

Alles kan en alles mag, als iedereen er maar plezier in heeft. En dat hadden ze! Velen hadden al lang niet meer geschilderd, en zo'n wit doek is altijd een beetje eng aan het begin... Maar toen we eenmaal waren begonnen ging het heel erg goed! In ongeveer 1 uur had iedereen een heel mooi schilderij gemaakt! En het leuke is dat alles er heel anders uit komt te zien, ondanks dat het thema hetzelfde is.

Het was echt heel erg leuk om met de 15+ groep te gaan schilderen! Wat mij betreft kunnen we het schilderen best nog eens herhalen...’

 En Ronald:

Met Jan-Fokke in Amerika en met een repetitieweek in het vooruitzicht waren we met een klein groepje bijeen.

Na het gezamenlijk ontbijt en de gebruikelijke ronde ‘hoe gaat het met ons?’ begonnen we met het thema van vandaag: Godsbeelden.

Nadat ik een tekst had voorgelezen over godsbeelden in de bijbel zoals: een brandende braamstruik, liefde, de Heer, een herder of de schepper, vertelden we hoe we god zelf (zien) of beleven. Daaruit kwamen onder andere de volgende uitspraken waaruit blijkt dat ‘onze’ jongeren dit vraagstuk best aankunnen:

-Vroeger zag ik hem als een man met een baard op sandalen.

-Iets, maar wat?

-Opper-iets wat overal is

-Het licht

-God is altijd bij me.

-God is mijn innerlijke bevestiging.

-God is vertrouwen.

-God is een luisterend oor, maar geeft ook antwoord!

-God is alles en overal

-God is voor iedereen, maar niet iedereen ziet dat. 

Godsbeeld: god is niet te zien maar is een gevoel.

 

We zien elkaar weer over een maand!’

 

---

Van de predikant

Ik was er al vaker langsgelopen, enigszins nieuwsgierig naar wat er achter die ietwat plechtige woorden ‘Maria Minor’ zou schuilgaan. Ergens had ik al eens gehoord of gelezen dat hier een oude schuilkerk was, maar zeker weten deed ik het niet. Totdat mijn oog viel op een bericht in de krant: er was in een oud kerkgebouw een Belgisch café geopend. Ik begreep de uitnodiging onmiddellijk: dit was mijn kans!

Niet bij een ander

Maar bij elkander

Zijn wij gekomen naar hier

Om te genaken

En om te smaken

Aan lied, en spijs en aan bier

 

Bijna ingeklemd tussen de Zeeman, de Xenos en de Blokker is aan Achter Clarenburg Olivier geopend, een Belgisch bierhuis in een werkelijk schitterend pand. Dit nieuwe café bevindt zich namelijk in de kerkzaal van de eerder genoemde oorspronkelijk katholieke Maria Minor.

Waar voorheen de beelden stonden, staat nu de reclame te lezen voor diverse Belgische biersoorten: Chimay, Maredsous en Stella Artois. Helemaal midden in de kroeg treffen we de tap aan in plaats van het altaar. En daar waar vroeger de priester gewijde woorden sprak is nu de keuken te vinden.

U begrijpt dat ik toch even moest wennen aan deze nieuwe situatie. Was dit nu een teken van vooruitgang of van de teloorgang van de moderne mens die nog best bereid is in een kerk te komen, als er maar een tapkast staat?

Niet bij een ander

Maar bij elkander

Zijn wij gekomen naar hier…

 Ineens kregen de woorden die op de wand van de kerkzaal geschreven staan voor mij betekenis. Natuurlijk gaan de bezoekers van dit café niet naar een a(A)nder! Wat zou je naar elders gaan als hier het goudgele bier zo rijkelijk stroomt?! Of was dat wellicht toch wat al te slecht van mij gedacht? Ging er misschien nog een andere betekenis schuil achter deze woorden: ‘maar bij elkander zijn wij gekomen naar hier…?’

Ik heb het al veel vaker gelezen in handboeken over gemeenteopbouw en in analyses van de moderne mens: mensen laten zich tegenwoordig niet meer zo gemakkelijk in hokjes stoppen. Gemeenschapsbeleving, het is niet het alleenrecht van de kerken. Op allerlei verschillende manieren proberen mensen hun ‘netwerk’ te onderhouden. In het café, via de e-mail en door te chatten. Voor zaken als ontmoeting en zelfs zinbeleving is de moderne burger niet meer enkel en alleen aangewezen op een priester in de kerk.

Hier – in dit Belgisch café Olivier – werd me dat maar weer eens al te duidelijk: men was ‘bij elkander’ gekomen en beleefde heel veel goeds aan elkaar! Deze plaats waar eens gelovigen het Heilige probeerden te ‘genaken’, is tot een huis geworden waar mensen elkaar in alle openheid en vrijheid ontmoeten.

Bijna ….gemeente-zijn dat doe je samen!

Nu begrijp ik best, als dit de slotconclusie zou zijn van mijn stukje in dit Paasnummer van Mennosticht dan was dat ook wel een beetje mager. Want is geloof niet veel méér dan even een biertje pakken in het café? Om maar iets te noemen: gaat het daar niet om de grote vragen van het leven en om het perspectief dat geboden wordt; om de geloofsverhalen die zondag aan zondag worden doorverteld om tot levende werkelijkheid voor mensen vandaag te kunnen worden? Is het staan in een bepaalde geloofstraditie niet eens en vooral het kiezen voor een leven met een bepaalde inhoud, het weet hebben van God die als een Licht wil zijn voor mensen? Een leven met Jezus ook, deze mens die tot een voorbeeld werd om na te volgen.

Op 1 april (het is werkelijk geen grap!) zullen er opnieuw twee mensen op hun belijdenis toetreden tot onze gemeente. We zullen hun belijdenissen ook horen die dag. Iedere keer een bijzonder moment, omdat we daarmee deelgenoot worden van het zoekproces van een ander mens, een zuster of een broeder, en van hoe die ander het leven beleeft en God in zijn of haar bestaan ervaart.

Ach, terwijl ik dit alles neerschrijf begrijp ik ineens weer hoe onnoemelijk rijk dat is: dat we deel mogen uitmaken van een geloofsgemeenschap, een kring van mensen die we niet zelf hebben uitgekozen, maar die als een thuis voor ons kan zijn. ‘Een huis bouwt men met stenen, een thuis met liefde.’

Zal mijn buurman dat kunnen begrijpen?  

Hem kwam ik namelijk tegen, die avond in café Olivier. We moesten allebei lachen toen we elkaar zagen. ‘Zo zie je maar’, zei hij, ‘zo kom ik ook nog eens in de kerk!’

Ik vroeg mij af: zal hij het ooit wel eens missen?

 

P.S. voor wie geïnteresseerd is in café Olivier. Het adres is: Achter Clarenburg 6a te Utrecht.

 

Belijdenis Jaap Huibers

Op 18 februari heeft Jaap Huibers belijdenis gedaan van zijn geloof ten overstaan van de gemeente. Hieronder leest u zijn belijdenis. 

In deze, onze tijd menen erg veel mensen erg veel te moeten uitleggen en verklaren. Toch zijn er dingen die je niet moet willen uitleggen, verklaren en met woorden preciseren, omdat het… belevenissen van het hart zijn.

Belijdenis doen van je geloof? Is dat een zaak van het verstand of een unieke belevenis in het eigen hart? Met mijn verstand kan ik erg veel wat over God, door mensen bij elkaar is gesprokkeld, niet zo logisch en helder krijgen. De enige ontsnapping die ik mezelf dan gun is: het zou ook kunnen zijn dat er aan mijn verstand een steekje los is.

Als muzikant, verdriet en vreugde spelend op die toetsen van ons oude orgeltje, ervaar ik, tot in het binnenste van mijn hart, dat God eigenlijk geen naam mag hebben maar als inspirerende, levens-energie-gevende KRACHT het denken, voelen en willen van een mens kan doorgloeien. Jawel, mits je die unieke, onbenoembare KRACHT toelaat, tot in je diepste wezen, ongeveinsd en vanuit een beleving die alles te maken heeft met houden van.Mijn belijdenis van mijn geloof gaat misschien wel niet verder dan die schamele woorden: Vanaf mijn eerste bewustzijn en herinnering, tot op deze dag, dit uur, deze seconde, heb ik altijd een vreemde liefdesrelatie ervaren met die onbenoembare en onzichtbare God! 

Een zeer orthodox calvinistische opvoeding en 43 jaar lang organist zijn in onze kerk moge er garant voor staan dat ik ruim ingevoerd ben in ‘den gansche Heilige Schrift’, de Bijbel en vele uitleggingen daarop. Aan geïnstitutionaliseerde kerkgenootschappen, inclusief alle dogma’s en leerstelligheden heb ik redelijk de pest. Omdat wij, als Doopsgezinden, geen kerkgenootschap zijn, alswel broeder-, en zusterschap, zonder dogma’s, met veel ruimte voor hetgeen ieder in zijn hart beleeft omtrent die merkwaardige God, die hemel en aarde tóch inspireert vanuit een wetenschappelijk (nog) onbekende bron van energie, hoop ik, op de grondslag van mijn eenvoudig geloof in mijn Schepper, te mogen toetreden tot de gemeente, waar ik eigenlijk al 43 jaar broeder vanuit het hart ben, al musicerend op dat oude orgeltje, samen met u allemaal, iedere zondag weer. 

De levensweg van een mens, het wel of niet geloven in zo’n merkwaardige, eigenlijk ongrijpbare God?? Misschien heeft Dante in zijn Goddelijke Komedie, die unieke Divina Commedia, zijn laatste zinnen van dit bijzondere epos wel heel bewust geschreven. Luister….

Dante zegt aan het eind van zijn zoektocht: 

‘Al was mijn eigen vleugelkracht gering,

een bliksemflits trof mijn begripsvermogen,

en bracht mij van die dorstverzadiging.

Mijn kracht tot Godaanschouwing was vervlogen,

maar als een wiel, dat staag zijn kring beschrijft,

zó werden mijn gevoel en wil bewogen.

Door liefde, die de zon en sterren drijft.’

Want is dat merkwaardige fenomeen Liefde niet even onbenoembaar en ongrijpbaar als God zelf? Die liefde, jegens elkander betoond, door een ieder, vanuit zijn eigen gaven en mogelijkheden, wetend en ervarend dat er een kracht, een inspiratie is, die deze liefde wil zegenen en voeden, is het enige wat ik met woorden voor God en onze gemeente kan uitleggen, vertellen en belijden, omdat ik eigenlijk liever Gods liefde op het orgel speel.

Moge díe liefde ons samenbinden, in verantwoordelijkheid én zorg vóór:

 onze Schépper.

Jaap Huibers, 3^e adventzondag 2006

---

18+ groep

Op 30 januari jl. hebben we een bijeenkomst gehad over ‘Psalmen’. Nadat Alex Noord ons uitleg had gegeven over de oorsprong en de opzet van de Psalmen zijn we aan de slag gegaan met het in onze eigen woorden ‘vertalen’ van één van de bekendste Psalmen, Psalm 23.

 Een aantal daarvan wilden wij graag aan u laten zien. Eerst is het originele Psalm afgebeeld zoals die in de Nieuwe Bijbel Vertaling is weergegeven. Daarna volgen een aantal van onze interpretaties.

 Psalm 23, een Psalm van David:

 

De Heer is mijn herder,

het ontbreekt mij aan niets.

Hij laat mij rusten in groene weiden

en voert mij naar vredig water,

hij geeft mij nieuwe kracht

en leidt mij langs veilige paden

tot eer van zijn naam.

Al gaat mijn weg

door een donker dal,

ik vrees geen gevaar,

want u bent bij mij,

uw stok en uw staf,

zij geven mij moed.

 U nodigt mij aan tafel

voor het oog van de vijand,

u zalft mijn hoofd met olie,

mijn beker vloeit over.

Geluk en genade volgen mij

alle dagen van mijn leven,

ik keer terug in het huis van de HEER

tot in lengte van dagen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                          

 

 

 

 

 

                                                                                                

 

 

 

 

---

Samen bekijken en bespreken:

‘Een Ongemakkelijke Waarheid’

de indrukwekkende documentaire van Al Gore over de opwarming van de aarde.

Johanneskerk, 18 april, 19.30 u.

De indrukwekkende documentaire Een ongemakkelijke waarheid van Al Gore heeft een grote bijdrage heeft geleverd aan de bewustwording van het probleem van de opwarming van de aarde. Dit is reden voor de Utrechtse werkgroep Kerk en Milieu om de film te draaien op 18 april in het Johannescentrum. Voor wie ‘m nog niet gezien heeft. En voor wie ‘m nog een keer wil zien. De werkgroep hoopt bovendien dat vertoning aanleiding is om samen stil te staan bij één van de grootste uitdagingen van deze eeuw en bij de taak die kerken en gelovigen hebben bij het behoud van de Schepping.

Behalve dat de film wordt vertoond, zal ds. Kees Bouman (Marcuskerk) een theologisch commentaar geven, is er een vertegenwoordiger aanwezig van het Klimaatplan van Kerkinactie om uitleg te geven, en is er na afloop ruimte voor een gesprek onder het genot van een drankje.

U harte welkom!

Aanvang 19.30 uur.

Johannescentrum

Moezeldreef 400

(5 minuten lopen vanaf station Overvecht)

Opgave vooraf bij Arjen de Groot

p/a Dienstencentrum van de

Protestantse Gemeente Utrecht, 

Eijkmanlaan 433, 3571 JR Utrecht

Tel. 030-271 77 78 (of: ’s avonds 0345-577 754)

E-mail: ahdegroot@hetnet.nl

---

Zomervakantie voor ouderen naar Fredeshiem

Jaarlijks verleent de Commissie Maatschappelijke Zorg haar medewerking aan de zomervakantie(s) voor ouderen van de Doopsgezinde Gemeente Utrecht en van de Ringgemeenten. Het uitgebreide programma voor deze weken is nog niet helemaal bekend, maar het lijkt de Commissie toch nuttig de data van deze weken reeds bekend te maken. Hieronder treft u ze aan:

A. Van zaterdag 30 juni tot zaterdag 7 juli, onderwerp Pieter Breugel
B. Van zaterdag 14 juli tot zaterdag 21 juli.

Deze data kunt u alvast noteren! Zodra er meer gegevens bekend zijn, zal de commissie u uitgebreid daarover informeren.

Wist u trouwens dat er een lied van ‘Fredeshiem’ bestaat? De tekst is van ds. T.O. Hielkema en de melodie is van lied 303 uit het ‘Liedboek voor de kerken’.

Ons spreekt uit oude tijden

Gods evangeliesatiestem,

Van, na de strijd en ’t lijden

Een blij Jeruzalem.

Een heerlijk oord van vrede

Van hemels samenzijn,

waar na dit korte heden

Ons eeuwig thuis mag zijn.

Iets van dit huis van vrede

Van dat blijde samenzijn

Mag ook reeds hier beneden

Ons Fredeshiem, ons zijn.

Hier zijn w’uit alle streken

Als één gezin bijeen.

Hier is Gods heilig spreken

In alles om ons heen.

Hier is het goed verblijven

Ver van de drukt’ en strijd

Als witte wolken drijven

In zonn’ge zomertijd.

En als het buiten wintert

of stormt rondom het huis,

het kan de vreugd niet hind’ren

in’t goede Vriendenhuis.

 

Namens de Commissie Maatschappelijke Zorg,

Els Egmond

 

---