Hieronder volgen enige berichten uit het gemeenteblad  “Menno Sticht” , nr.  24/6 van 3 november t/m 14 december 2007

 

Ø  Van de redactie

Ø  Bericht van de predikant

Ø  Van de kerkenraad

Ø  Eten à la Schoorl groot succes !

Ø  Oudegrachtrede Huub Oosterhuis

Ø  Herverkiezing br. Zijlstra

Ø  Huissamenkomsten najaar 2007

Ø  Reis naar Cluj, Roemenië

Ø  Jeugdpagina

Ø  Vieren, zingen, ontspannen en lachen in Fredesheim

Ø  Arminiaansche Marckt 2007

Ø  Vesper van de Buurkerken

Ø  Bijeenkomsten Utrechts Beraad van Kerken en Israël

Ø  Torahrol aangeboden door Utrechtse kerken

Ø  Mooi onderdak, vermaningen voor Doopsgezinden

Ø  Kerken kijken Utrecht

Ø  Kerkdiensten in andere kerken

 

 

 

Het eerste nummer van de huidige, dus nieuwe redactie, is over het algemeen positief ontvangen.

De grootste verandering is het andere lettertype, dat volgens ons een frissere indruk geeft.

In dit nummer, waarin het begin van het kerkelijk jaar valt, hebben de predikanten uitgebreide bijdragen geleverd

van bijeenkomsten die ze bezocht hebben in de zomerperiode.

Vooral het verslag van ds Renata Bernard, is een lang stuk geworden, maar gezien de inpact van deze reis,

acht de redactie het van belang het gehele verslag te plaatsen.

We hopen dat u ook deze Menno Sticht weer met plezier zal lezen. 

 

 

 

 

Het beeld van de mens

 

Onlangs bezocht ik een tweedaags convent in het Theologisch Seminarium Hydepark te Doorn. Het ging onder andere over de invloed van technologische ontwikkelingen op het mensbeeld. Een boeiend onderwerp, en vooral: hoogst actueel. Het zijn in hun simpelheid eye-openers: vroeger (in het stoomtijdperk) ontstonden uitdrukkingen als ‘even stoom afblazen’ of ‘de druk van de ketel halen’, tegenwoordig zeggen we dat onze ‘harde schijf’ vol is wanneer we het idee hebben dat we het allemaal niet meer aankunnen. Het toont hoe mens en technologie met elkaar verbonden zijn en hoe deze verbintenis zelfs van invloed is op onze taal.

Tijdens de conferentie werden er – het zal u niet verbazen – ook vraagtekens geplaatst bij de snelle technologische ontwikkelingen van onze tijd. Natuurlijk, het is voor een ieder duidelijk dat de technologie ons veel (en vooral ook: verder) heeft gebracht, maar tegelijkertijd ging er ook iets verloren. Juist ook in het mensbeeld. Want hoe vrij is een mens in een technologische wereld, waarin de dimensies van ruimte en tijd er steeds minder toe lijken te doen? Immers, via de technologie (in dit internettijdperk) is een ieder continu bereikbaar en vervagen de grenzen wereldwijd. Wat doet dat met een mens, maar vooral ook: met het beeld dat mensen van zichzelf en anderen hebben?

Eén van de inleiders tijdens deze studiedagen citeerde de inmiddels overleden dr. Harry de Lange, nog altijd een richtingwijzer in deze tijd. Harry de Lange was zijn leven lang een voorvechter van een

maatschappelijke verantwoordelijkheid van de kerken. Hij vond – als remonstrant – dat er in de kerk vaak te gering over de mens werd gedacht. ‘Je moet niet te min denken over de mens’, was een voor hem gevleugelde uitspraak. De mens wordt in zijn verantwoordelijkheid aangesproken. Daartoe is een andere manier van kijken nodig. Verantwoordelijkheid wil zeggen: antwoordgeven. God rekent op de medewerking van de mens. Dat is niet alleen een persoonlijke zaak, maar ook iets van een gezamenlijke opdracht.

Ik moet u zeggen: het deed mij goed om deze woorden te horen uit de mond van één van de gastsprekers. Ineens deze ‘menselijke maat’ die werd ingebracht in de discussie. ‘Je moet niet te min denken over de mens’. En ik vraag mij af: is dat ook niet precies de kern wanneer het gaat over de wisselwerking tussen mensbeeld en technologie? Mag de mens nog mens blijven, of raakt de menselijkheid zoek te midden van apparaten die vooruitgang beloven maar in feite vooral de vervreemding in de hand werken? Is dat niet het grootste risico vandaag de dag: dat we vervreemd raken van onszelf en van de bron die ons schiep?

Het zijn zomaar een aantal gedachten die ik meegenomen heb van een (het moge u duidelijk zijn) inspirerende tweedaagse studieconferentie. Nu blijft het ook altijd moeilijk (tenminste dat realiseer ik me steeds weer) om kritiek te leveren op de technologische ontwikkeling. Want voert de kerk wat dit aangaat ook niet steeds opnieuw een achterhoedegevecht? Omdat de ontwikkelingen altijd weer sneller gaan dan van tevoren gedacht (of maar voor mogelijk gehouden werd).

Ook daarover spraken wij. Iemand zei: ‘Toch moeten we in de kerk niet nalaten hierover te spreken, over verschijnselen die zo’n alles bepalende invloed hebben op mensen binnen en buiten de kerk en op het mensbeeld als geheel. Het gaat er om te leren herkennen van de verschillende zaken. Er zijn structuren – sociale, economische en politieke – waartegen je verweer moet blijven voeren.’

Ik ben het hiermee geheel en al eens en voer deze discussies graag. Zoals onlangs nog in de groep dertigers op vrijdag. We hadden het over ‘zorg voor de schepping’ en over de gevaren die de aarde bedreigen. Ik vertelde daar over Albert Schweitzer en zijn hartstochtelijke pleidooi voor de eerbied van het leven. In zijn tijd pleitte hij al tegen een mechanisch wereldbeeld dat mensen en dieren tot machines maakt. Godsdienst zou, in zijn visie, gepraktiseerde eerbied voor het leven moeten zijn.

Net zoals de eerder genoemde Harry de Lange zag Albert Schweitzer hier heel uitdrukkelijk een rol voor kerkelijke gemeenschappen weggelegd. Ik eindig met een citaat van Schweitzer waarin hij (in 1919!) zijn mensbeeld benoemt: ‘Men spreekt in onze tijd veel over de ontplooiing van een nieuwe mensheid. Wat moeten we hieronder verstaan? Het gaat er om, dat de mensheid het ware, authentieke en vruchtbare ethisch besef deelachtig wordt, dat luidt: eerbied voor het leven. Dat is de liefde in haar hoogste en diepste betekenis en het gebod dat enkeling en gemeenschap steeds weer opnieuw inspireert tot deze liefde.’

Ik hoop van harte dat de stem van dergelijke profeten gehoord mag blijven worden!

 

Ds Alex Noord

 

 

 

 

Herfst! Half oktober was ik in Engeland en liep daar een dorpskerk binnen. Die stond helemaal vol met de mooiste boeketten (hele grote, fantastisch geschikt), uitstallingen van groente en fruit, maaksels van korenaren, kindertekeningen over voedsel, en natuurlijk echt Engelse jams en chutneys. Ze vierden de dankdag voor het gewas. Doopsgezinden doen dat geloof ik nooit. Maar zo’n kerk die helemaal in het teken staat van dankbaarheid voor wat de aarde voortbrengt (met wat hulp van boeren en tuinders), dat heeft wel wat! Al was het alleen maar omdat het je plaatst in de seizoenen. Daarnaast zag het er ook nog mooi en vrolijk uit.

Terug naar Utrecht, waar we in de kerkenraad ons mooie gemeenteweekend nabespraken, en de ledenvergadering voorbereidden. We bedanken nogmaals de voorbereidingscommissie van het gemeenteweekend in Fredeshiem. Het was een blij en inhoudsvol weekend.

Als u dit leest, is de presentatie van het fotoboek “Waar is die God van jou?” achter de rug. Ieder gemeentelid krijgt (per adres) een gratis boekje, af te halen of op te vragen in het kerkgebouw. Iedereen kan ook een tweede exemplaar krijgen als hij dat weggeeft aan een “buitenstaander”. Iemand die zo’n boekje waardeert en waarmee je dan misschien kan praten over de inhoud ervan.

Op de Broederschapsvergadering van 18 november wordt onze gemeente voor het laatst vertegenwoordigd door zr. Freddy den Herder. Zr. den Herder heeft dit jarenlang met veel inzet en liefde gedaan. De kerkenraad is haar daar zeer erkentelijk voor.

Tot slot nog wat over ons kerkgebouw. We voelen er ons allemaal verantwoordelijk voor dat dat er netjes, schoon, smaakvol en gastvrij uitziet. Veel mensen dragen daar naast onze koster een steentje aan bij. We waarderen dat erg. Het lijkt de kerkenraad een goed idee formeel vast te stellen wie er bevoegd zijn dingen (meubels, dingen aan de muur, informatie) neer te zetten, op te hangen of weg te halen. Dat zijn de voorzitter van de kerkenraad, de cameraar en de voorzitter van de PR-commissie. Zij hebben hierbij het laatste woord en zullen daar zonodig onderling over spreken. In de praktijk kunt u zich of tot een van hen of tot de koster wenden.

 

Laura van Rossum du Chattel

Secretaris kerkenraad

Telefoon 030-2715381

Email  laura@hupkes.net

 

 

 

 

 

Wist u dat :

 

-          er op vrijdagavond 14 september in de gemeentezaal twee lange, feestelijk gedekte tafels stonden, waaraan werd gegeten ‘à la Schoorl’?

-          er zo’n 40 mensen kwamen eten, van binnen en buiten de gemeente, en van jong tot oud?

-          Jan van Strien een geweldige chef-kok is?

-          deze avond een groot succes werd dankzij de enthousiaste hulp en inzet van velen?

-          de avond werd afgesloten door een mooie viering in de kerk, geleid door Jeannette den Ouden?

-          de totale opbrengst voor het Doopsgezind Broederschapshuis Schoorl €485,35 was, mede dankzij de spontane toezegging van de kerkenraad om de kosten van de avond te betalen en dankzij de verloting van prachtige bloemstukjes gemaakt door br. en zr. Sietsma?

-          dat er van allerlei kanten plannen zijn om dit initiatief te herhalen?

 

Veel dank aan allen die hebben geholpen deze avond tot een mooie avond te maken! 

 

Namens de voorbereidingsgroep, Marleen Kieft  

 

 

 

 

De psalmen - het hart van de bijbel

 

Huub Oosterhuis, theoloog en dichter, is al decennialang een van de bekendste religieuze dichters van Nederland. Na een jezuieten-opleiding woont en werkt hij sinds 1965 weer in Amsterdam, de stad waar hij geboren is. Hij begon als studentenpastor, maar werd na ernstige conflicten met de rooms-katholieke kerk uit zijn ambt gezet. Dat weerhield hem er niet van zijn werk -dat hij zelf als een roeping ziet- voort te zetten. Hij is voorganger bij de Amsterdamse Studenten Ekklesia en medeoprichter van Centrum De Rode Hoed.

 

In een verkiezing van het ‘mooiste religieuze lied’ door de NCRV vorig jaar eindigden twee van zijn liederen bovenaan, op de eerste en de derde plaats: De steppe zal bloeien (Tussentijds 49) en De Heer heeft mij gezien en onverwacht (gezang 487). Beide teksten zijn sterk bijbels geïnspireerd en dat geldt eigenlijk voor alle liederen van Oosterhuis. Zo klinken in De steppe zal bloeien Jesaja 35 en psalm 126 door en heeft de dichter gezang 487 “gehoord in het verlengde van psalm 139". Ook dit gezang is, zonder dat er letterlijke citaten in staan, vol verwijzingen naar de bijbel. 

In onze gemeente zingen we regelmatig liederen van Oosterhuis of gebruiken we teksten van zijn hand in een avondmaalsdienst. Het is daarom fijn dat Huub Oosterhuis de Oudegrachtrede van dit najaar wil verzorgen! Hij zal dan met name vertellen over datgene waar hij momenteel mee bezig is: een nieuwe, vrijere bewerking van de psalmen. De psalmen die hem altijd geboeid hebben -zoals blijkt uit zijn hele oeuvre blijkt- inspireren hem nu tot een nieuwe wijze van omgaan met de de tekst: wat roept een psalm op, welke sfeer heeft hij, hoe kan dat klinken? Daarnaast is er ruimte om vragen te stellen en met Oosterhuis die een enthousiast verteller is, in gesprek te komen.

 

Woensdag 21 november in onze kerk, aanvang 20 uur. 

 

 

 

 

Er zijn bij de kerkenraad geen bezwaren binnengekomen tegen de herverkiezing van br. Renze Zijlstra als kerkenraadslid en cameraar. Dat betekent dat br. Zijlstra is verkozen met ingang van 1 november. Br. Zijlstra verbindt zich op dit moment voor twee jaar. 

 

 

 

“Samen het leven vieren”

 

Hierover gaan we met elkaar in gesprek tijdens de huissamenkomsten. Dit gespreksonderwerp sluit aan bij het thema van het startweekend. “Vier je vierdagen” staat er in de bijbel.

De Schakelgroep nodigt alle leden en vrienden van harte uit om bij één van de huissamenkomsten aanwezig te zijn. De gastvrouw/ gastheer vindt het prettig als u van te voren doorgeeft dat u komt.

 

Huissamenkomsten	Datum	Tijden	Plaats
IJsselstein/Nieuwegein/Vianen/ Houten	6 nov.	20.00 uur	Fam. van Rooijen-Bonsma,
Overvecht (Utrecht-stad)	14 nov.	10.30 uur	Br. K.D. Reneman
Maarssen/Breukelen/Vleuten/ Leidse Rijn	15 nov.	20.00 uur	Zr. en Br. Boegborn-Dam
Bilthoven/de Bilt/ Lunetten/Maartensdijk	16 nov.	10.30 uur	Zr. A.K. Hagen-Fast

 

Tot ziens bij één van de vier bijeenkomsten.

 

In het zomernummer van de Menno Sticht kon u lezen over mijn eerste indrukken van de reis naar Cluj. In dit nummer zal ik ingaan op de inhoud van de conferentie die ik daar bijwoonde.

 

Allereerst: wat was het onderwerp van deze conferentie voor vrijzinnig vrouwelijke predikanten uit Transsylvanië, Amerika, Engeland en Nederland? Waarom kwam men samen? Het doel van de conferentie was theologische reflectie, spirituele verdieping en onderlinge uitwisseling. Dit gebeurde in de vorm van lezingen, dansmeditatie, het labyrint als model van de eigen spirituele zoektocht en gespreks­groepen. Een bijzondere vorm van samen leren die niet zo gebruikelijk is op een studiebijeenkomst, maar die alle deelnemers veel gegeven heeft.

 

Het programma

Het programma was intensief: de dag begon met een moment van gebed dat overging in een dansmeditatie, gevolgd door de zgn. covenantgroups, kleine vaste gespreks­-

 

groepen voor het uitwisselen van ervaringen in het werk als predikant, en sloot af met dansmeditatie en een avondgebed. Om zeven uur ’s ochtends was er de mogelijk­heid van ‘centering practice’, een combinatie van yoga en gebed. Het leek mij een mooi begin van de dag, maar bij die gedachte is het gebleven. Gelukkig dachten sommige deelnemers daar anders over. Daarnaast waren er ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds lezingen of workshops over ondermeer het taalgebruik in de liturgie, de betekenis van het labyrint, oude godinnen­culturen en hun doorwerking in deze tijd en de gnostiek.

 

Liturgisch taalgebruik

Het taalgebruik in de kerk, in de liturgie is in Nederland onder feministisch theologen en niet alleen onder hen, de laatste twintig, dertig jaar een belangrijk item. Hoe spreek je over God? Alleen in mannelijke termen of ook in vrouwelijke, over Hij of over Zij? Of sekseneutraal: over de Eeuwige, de Barmhartige, de Liefdevolle? Onze Hongaarse collega’s leken dit een minder interessant onderwerp te vinden. Zij hoeven zich over het gebruik van Hij of Zij het hoofd niet te breken, het Hongaars kent dit onderscheid namelijk niet.

Het kent alleen het woord ‘o’ dat zowel ‘hij’ als ‘zij’ betekent. (Dit leidt soms in het Engels tot in onze oren curieuze vergissingen: My mother, he is...) Hun taal ís al sekseneutraal. En over God als Vader spreken? Er zijn belangrijker onderwerpen vinden zij.

 

Het labyrint

Was taalgebruik voor mij interessant, maar niet nieuw, het labyrint in theorie en praktijk was dat wel. Daar had ik mij nog nooit mee bezig gehouden. Een labyrint is geen doolhof dat een mens doet dwalen, telkens verkeerde wegen inslaan en soms wanhopig de uitgang zoeken. Nee, het labyrint is een meanderend pad (als een stromende rivier) zonder mogelijke zijwegen dat naar een centrum leidt en weer terug. In een doolhof verdwaal je, in een labyrint vind je je weg. Het bekendste labyrint is in de kathedraal van Chartres, maar het is ook in de St. Servaes in Maastricht te vinden. Het centrum is daar het nieuwe Jeruzalem, beeld van een toekomst in God. Maar het labyrint is niet aan het christendom voorbehouden, het is al veel ouder. In Engeland, Scandinavië en in Italië zijn in het landschap of gegraveerd op wanden in grotten, labyrinten te vinden. De Hopi Indianen in Amerika kennen het in hun cultuur en het vertoont overeenkomsten met oosterse mandala’s. Selma Sevenhuijsen, oorspronkelijk hoogleraar vrouwen­studies sociale ethiek, heeft zich in het labyrint verdiept, doet onderzoek naar het labyrint in de Etruskische cultuur in Toscane en gebruikt het labyrint als middel voor individuele spirituele ontwikkeling en voor gemeenschapsontwikkeling. Zo heeft zij een verzoeningslabyrint voor de Waarheidscommissie in Zuid-Afrika ontwikkeld dat op een ander niveau dan alleen het verbale, slachtoffer en dader elkaar liet ontmoeten. Twee mensen konden vanaf twee ingangen het labyrint binnengaan, zo vertelde zij, om elkaar te ontmoeten en er dan voor te kiezen de weg van de ander te gaan of de eigen weg te vervolgen. Indrukwekkend om te horen!

Maar over een labyrint moet je niet alleen horen, je moet het ook ervaren![1] Met dikke kleurige koorden legden wij een labyrint in de grote zaal die ons ter beschikking stond voor kringwerk en dansmeditatie. Toen volgde het lopen van het labyrint. Ervaar het maar eens, zei Selma en dat  deden we. De ervaringen waren heel verschillend, de een liep in opperste concentratie, de ander leek zich af te vragen wat zij hier eigenlijk deed. De eerste keer liepen we in stilte en ik betrapte mezelf erop dat ik aan het uitrekenen was hoeveel meter lengte dit cirkelende pad bevatte. Niet een echt spirituele houding, bedacht ik al rekenend enigszins beschaamd. De tweede keer liepen we met muziek, ‘Maak mij een instrument van uw vrede’, het gebed van Franciscus van Assisi, en rekenen was nu verre van mij. Het was rustgevend om zo te lopen, verdiepend ook. Een moment van verstilling, een vorm van gebed. Een van de collega’s vertelde naderhand dat ze al lopend en mediterend het antwoord op een oud probleem had gevonden.

 

Ach, er zou zoveel meer te vertellen zijn, over de dansmeditatie die zo ontspannend en ook verdiepend was, over de verschillende lezingen, over de vele ontmoetingen, - maar binnen het bestek van de Menno Sticht is dit voldoende. 

 

Gesprekken 

De docenten waren enthousiast en zo betrokken dat ook zij aan vrijwel het hele programma deelnamen. De voertaal was Engels, een taal die niet voor iedereen even gemakkelijk was. Er waren maar drie ‘native speakers’, twee Amerikaansen en een Engelse, voor alle anderen was het een tweede taal. Zeker voor de Hongaarse deelnemers was ons Nederlandse accent soms moeilijk te verstaan en omdat zij heel bescheiden zijn, duurde het dagen voor we ons dat realiseerden. En we praatten heel wat af, niet alleen in de gespreksgroepen, maar ook tijdens de maaltijden en ’s avonds laat, buiten op de veranda of in de tuin. De maaltijden waren overigens een verhaal apart, smakelijk, zeer overvloedig en van een onnederlandse samenstelling: tweemaal daags een maaltijd van drie gangen, veel vlees en paprika, ook bij het ontbijt, en soep, veel soep. Een van de vrouwen die voor het eten zorgde en er altijd ’s morgens vroeg al was, zagen we ook in een wasserette werken. Twee banen hebben, het blijkt daar niet uitzonderlijk te zijn. Zou zij zich afvragen of al die vrouwen met zo’n pratend beroep eigenlijk wel werken?

Op zo’n moment en ook door de gesprekken met onze Transsylvaanse collega’s in de ‘covenant groups’ realiseer je je eens te meer in welke luxe het merendeel van de mensen in Nederland leeft. Voor Neder­landse predikanten bijvoorbeeld zijn studieboeken, cursussen, na- en bijscholing, inter- en supervisie, ontmoetingen met collega’s en dergelijke binnen handbereik. Dat is voor onze Oost-Europese collega’s wel anders.

 

Wonen in een afgelegen dorp, vanwege geldgebrek bij je gemeente maar een deel van je salaris ontvangen, wel een auto hebben maar de benzine haast niet kunnen betalen en zeker geen boekhandel of bibliotheek in de buurt, - het is een heel ander leven. Gelukkig hebben zij allen wel internet wat de laatste jaren een grotere mogelijkheid tot communicatie geeft.

 

Hoe verder?

Een belangrijke vraag waar we als Nederlandse deelnemers nu verder over nadenken is welk vervolg we aan deze conferentie geven en op welke wijze wij onze Transsylvaanse collega’s in de toekomst kunnen steunen. Welke vorm van verdere communicatie en uitwisseling is zinvol? Ook spraken we over een eventueel mentorschap via de mail. Verder zal –en nu citeer ik uit het verslag van de conferentie door Tina Geels, predikant van de Geertekerk en een van de organisatoren– ‘de doorwerking in Nederland vooral plaatsvinden door middel van publicaties. Daarnaast zal er informatie komen over de vrijzinnigheid in Oost-Europa via Zinweb en onderling gesprek. Sporen moeten getrokken worden, een netwerk uitgezet. Duidelijk is dat we elkaar nodig hebben, met het oog op onze eigen christelijke vrijzinnige identiteit, op onze bedding binnen de oecumene en met het oog op heelwording van datgene wat verdeeld is (de proble­matiek van een moeilijk land als Roemenië, deel van de Balkan en ook weer niet; verdeeldheid tussen de verschillende bevolkingsgroepen RB).’ Tot zover het verslag. Bij dat laatste punt vraag ik me af wat mediation, zo’n belangrijk doopsgezind eigen, zou kunnen betekenen voor de ontmoeting tussen Hongaren en Roemenen, voor de wijze waarop men naar de ander kijkt, een blik die van beide kanten door achterdocht en een geschiedenis van onderdrukking wordt bepaald. Zou hier van doopsgezinde zijde een specifieke bijdrage geleverd kunnen worden? Ook het verzoeningslabyrint zou hier misschien een rol kunnen spelen?

Wij zullen zien hoe het verder gaat. Voorlopig is de planning dat er in 2009 een volgende conferentie plaatsvindt.

 

ds Renata Barnard

 

 

 

 

 

 

 

 

Jeugdpagina

 

 

Een berichtje van de kinderdienst

 

In de maanden oktober en november zijn we in de kinderdienst bezig met het verhaal van Jona. We lezen 7 weken achter elkaar een hoofdstuk uit:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jona “Het Bijbelverhaal opnieuw verteld.”

 

Het begint met Jona als klein jongetje, dat hoort over de profeet Elisa. Door die verhalen wil hij ook graag profeet worden en gaat bij Elisa op de profetenschool. In die tijd was er veel oorlog en goddeloosheid in het land, en Jona helpt Elisa een nieuwe koning te zalven (met olie overgieten, wat als teken dient dat deze persoon machtig wordt) en daardoor een slechte goddeloze koning te verdrijven. Jona wordt hofprofeet van de nieuwe koning, en helpt de koning om goede besluiten te nemen. Dan krijgt Jona de opdracht van God naar Ninevé te gaan. Een stad waar ook niet volgens de regels van God geleefd wordt. Jona moet hen waarschuwen dat het anders moet, want anders zal God hen straffen. Maar Jona wil niet, hij vlucht de andere kant op, en gaat op een boot. Als er een storm komt en de mensen aan boord van de boot denken dat dit door Jona komt, wordt Jona overboord gegooid. Jona wordt opgeslokt door een walvis, en leeft een paar dagen in de buik van de walvis.

In de buik bidt Jona tot God en zegt dat hij er spijt van heeft dat hij gevlucht is en dat hij toch naar Ninevé wil gaan. God laat de walvis Jona op het strand spugen en Jona gaat naar Ninevé. Daar vertelt hij de mensen dat ze anders moeten gaan leven. De mensen luisteren naar Jona en gaan alles beter doen. Jona is benieuwd of God het voldoende vindt wat de mensen nu doen, of dat hij ze toch nog wil straffen. God besluit dat de mensen niet gestraft zullen worden en Jona is hier boos om. Boos wacht hij onder een heel snel groeiende boom in de schaduw of God zich nog bedenkt. De boom gaat in één nacht dood en Jona is opnieuw boos op God, nu om de dood van de boom. God zegt dat Jona niet verdrietig mag zijn om de dood van een boom die hij niet heeft helpen groeien, als God niet verdrietig mag zijn over het verlies van een stad.

In deze 7 weken zullen we één knutsel maken. Een mobiel met daaraan de belangrijkste mensen en dingen uit het verhaal.

 

Vanaf dit nieuwe seizoen willen we ook proberen over de verhalen die we behandelen een klein stukje op papier te zetten en deze in een map in de kerk te doen. Ieder kind heeft zijn eigen map en kan hier ook zijn liedjes, tekeningen en knutsels in bewaren. Als we klaar zijn met een onderwerp, mogen de kinderen alles wat in de map zit mee naar huis nemen. Thuis hebben ze ook een map van de kerk, waar ze alles in kunnen verzamelen. We hopen dat de kinderen thuis ook nog eens in de map zullen kijken misschien wel samen met hun pappa’s en mamma’s.

 

Groeten van Marjon Hartman, namens de zondagschoolleiding.

 

Kom maar in de kring                              

 

 

De kinderen van de “kom maar in de kring” zijn in dit nieuwe seizoen al weer een aantal keer bij elkaar gekomen in de tuinkamer. De meeste kinderen kennen elkaar al goed van vorig seizoen, een aantal kinderen zijn naar de “groten” vertrokken voor de kinderdienst.

 

De eerste keer was op 9 september. We lazen het boek 1,2,3,…paar schoentjes, waarbij een vader dacht een van z’n 10 kinderen te missen omdat hij maar 9 paar schoentjes zag. Iedereen telde maar 9 paar schoentjes, tot bleek dat 1 van de kinderen met zijn schoenen aan in bed lag. Een mooi begin om te kijken of iedereen er was bij kom in de kring, en dat was zo (Judith, Maeike, Corianne, Hans, Ruben, Wessel, Menno, Ester, Kars, Jelle, Eva, Jouke, Willemijn en Matthijs waren er) en er zijn nog meer kinderen welkom! De oudste kinderen wisten het liedje nog heel goed van “Dag vlam, dag bloem, dag doos” en zongen weer vrolijk mee. (Behalve Wessel, die zei: “ik zing niet voor God” Terwijl hij in de vakantie nog vol verwondering zich afvroeg hoe God toch die mooie bomen en bloemen en zee etc. gemaakt kon hebben “ Dan is God wel een hele knappe Bob de Bouwer,  hè mam?”). Ook Matthijs (1 jr) was nog niet aan het meezingen, hij had al wandelend de “groot nieuws voor u” in de boekenkast gevonden en liep daar vrolijk mee rond. Er werd naar hartelust gekleurd en geplakt om uiteindelijk in de kerk een mooi versierd voetje te kunnen showen.

 

 

 

 

Verder hebben we de afgelopen keren het boek van “Bever en de echo” gelezen, over een bever die een vriendje zocht en er ééntje hoorde aan de overkant van het meer. Onderweg kwam hij allemaal dieren tegen, die met hem mee zochten naar dit vriendje wat de echo bleek te zijn. De “echo” is een ingewikkeld fenomeen, maar Hans wist bijvoorbeeld heel goed te vertellen onder welk bruggetje je de echo kon horen. Nog meer kinderen herkenden dit. We deden er een leuk toneelspelletje en een liedje bij met elkaar.

 

Bij het boek “jarige Jakkie” kocht kleine ezel een mooie vlieger voor de verjaardag van Jakkie. Hij wilde zelf ook zo graag een vlieger voor zijn verjaardag. Alle kinderen versierden een mooie vlieger, en in een gebedje achterop de vlieger schreven we wat de kinderen nog meer wensten als ze jarig waren. Een vrolijke  bijeenkomst. De komende keren komt een echt herfstboek (Olivier) en een St. Maartenverhaal (St. Maarten en het beertje) aan bod.

 

We hopen dat veel van de kinderen van 0 tot 6 weer met ons mee zullen zingen, vieren en spelen.

 

Tot bij de volgende “Kom maar in de kring!”

 

Groetjes,  Marja, Henriette, Sasha, Karin, ErikJan, Laura en Alstje 

 

 

 

 

Na Schoorl twee jaar geleden, bezoeken we in september 2007 het Doopsgezind Broederschapshuis in Fredeshiem. De aanleiding is het tweejaarlijkse gemeenteweekend en het thema is vieren. En dat hebben we gedaan!

Met een goede sfeer, een gedegen voorbereiding door velen (!) en goedgeluimde gemeenteleden hebben we ons zaterdag 22 en zondag 23 september goed vermaakt en gezamenlijk gevierd. Het begon met een zangworkshop. Afrikanen luisteren meer naar hun ritmegevoel dan West-Europeanen en daarvan hebben wij geleerd. Meer vanuit je hart het ritme volgen, dan puur en alleen op grond van je gehoor. Hoe vreugdevol is het om samen met de Gemeente te zingen en muziek te maken.

Het vieren van de maaltijd wordt gevolgd door workshops: van fluisterboot tot schilderen en wandelen. Het weer zit mee en soms zelfs zonder jas kunnen we buiten zijn.

Het is hier niet mogelijk alle avond-workshops te omschrijven. Wij hebben ze niet alle kunnen volgen; de kinderen moeten immers ook naar bed.

Maar we permitteren ons die ene te noemen waarbij wij aanwezig waren, zonder de andere te kort te willen doen. Jan Fokke zette een ‘eigen’ ganzenbordspel op met ‘reli-vragen’: een knap stuk werk. En moeilijk! Maar het breidt je kennis over godsdiensten uit en draagt bij aan verbroedering.

En bent u bekend met lectio divina? Nanja en Anja hebben, al dan niet wandelend in het bos, gemeenteleden psalm 81 voorgelezen. En dat een aantal maal. Bedoeld om (gedurende een uur) voor jezelf na te gaan, welke zinsnede of woord je opvalt, wat God jou daarmee wil zeggen en wat jouw antwoord daarop is. Dat delen we met elkaar en zo vieren we intensief deze psalm.

De gezamenlijke afsluiting vindt plaats in de kerkzaal. We delen wat we in de workshops gedaan hebben, de kinderen laten hun dans zien en vieren we met licht.

Na de lunch gaan sommigen weer huiswaarts en blijven anderen nog voor een laatste kop koffie of thee. Er komt een einde aan een vreugdevolle gemeenteactiviteit. Is het volgende gemeenteweekend pas over twee jaar?

 

Kari n en Erik Jan van Dalen-Rof