Hieronder volgen enige berichten uit het gemeenteblad “MenoSticht” zomer 2007 van de Doopsgezinde Gemeente Utrecht.

·         Van de redactie

·         Bericht van de predikante

·         Van de kerkenraad

·         Aan alle leden van de DGU

·         Kerken Kijken Utrecht

·         Gemeenteweekend 22 en 23 september

·         Oude Muziek in de Doopsgezinde Kerk

·         Jeugdpagina

·         Van de predikant

·         Vijf ervaringen van dezelfde dienst: Alex Noord 12½ jaar predikant

·         Onze dank voor de geboorte van Jouke

·         Vrede is een werkwoord

·         Veertig plus weekend

·         Geloven, dromen, doen (concept beleidsplan DGU)

·         Een bijzondere dienst

·         Kerkdiensten in andere kerken

Van de redactie

In dit volle zomernummer van Menno Sticht veel aandacht voor het 12,5 jarig jubileum van ds Alex Noord en een vooruitblik op het beleid van de komende jaren. Maar ook een terugblik op de reis van ds Barnard naar Roemenië. Er is veel gebeurd in de afgelopen periode en in Menno Sticht kunt u erover lezen. En er staat van alles te gebeuren. In dit nummer vindt u de aankondigingen.

Er is ook een afscheid dat ik u moet aankondigen. Marianne van Leeuwerden verlaat met dit nummer de redactie van Menno Sticht. Vanuit Nijeveen maakte zij gedurende een aantal jaren de eerste versie van Menno Sticht, waarna Jan Nienhuis de puntjes op de i zette. En Jan Nienhuis laat zich binnenkort overschrijven naar de Vrijzinnige Geloofsgemeenschap in Amersfoort. Dus ook voor hem zoeken we vervanging. Kortom, werk aan de winkel voor mensen die het leuk vinden tekst te verwerken op de computer, goed zijn in Nederlands en die met elkaar zeven nummers van Menno Sticht per jaar samenstellen! Dat kost ongeveer 1-1½ dag per nummer. De kerkenraad en de redactie zijn graag bereid nadere informatie te geven.

Bericht van de predikante

In de vorige Menno Sticht kon u lezen dat uw predikante op studiereis zou gaan en inderdaad, de eerste tien dagen van juni heb ik in Cluj, Roemenië, doorgebracht op een internationale conferentie voor vrouwelijke vrijzinnige predikanten. Verschillenden van u hebben belangstellend gevraagd hoe het geweest is. Ik kan niet anders zeggen dan dat het heel bijzonder was hieraan te mogen deelnemen!

Predikanten uit Transsylvanië (west-Roemenië), Amerika, Nederland en een enkeling uit Engeland en Hongarije ontmoetten elkaar om van elkaar te leren, ervaringen te delen en de ander zo te inspireren. Intensieve dagen waren dit, leerzaam ook in vele opzichten: lezingen, gesprekken, ontmoetingen met indrukwekkende vrouwen en met een deels zo andere wereld. Ik ben alweer een paar weken thuis, maar in gedachten nog vaak daar.

Een conferentie van vrijzinnigen: in Transsylvanië is dat de Unitarische kerk. Deze kerk, ontstaan in de 16^e eeuw, vinden we alleen onder de Hongaars sprekende minderheid in dit gebied dat in 1922 deel van Roemenië werd, maar daarvoor deel uitmaakte van de Habsburgs-Hongaarse dubbelmonarchie. (In deze lange zin ligt een wereld van problemen besloten....)

God is één, staat boven de ingang van de Unitarische kerken, en boven de preekstoel. Egy az Isten, God is één, naar het joodse credo uit Deuteronomium. Op die eenheid, die Unitas van God, leggen de Unitariërs de nadruk. Jezus zien zij als profeet, als groot voorbeeld, als de beste zoon van God, maar als niet meer dan dat. Ook niet minder. Geen Drie-eenheid, maar Eenheid.

Dit is niet de plek om de hele geschiedenis van de Unitarische kerk weer te geven, maar het Edict van Torda uit 1568 mag niet onvermeld blijven: in een tijd van godsdienstoorlogen en onderdrukking in Europa kondigde koning Sigismund van Transsylvanië volledige vrijheid van godsdienst en geweten af in zijn rijk voor rooms-katholieken, lutheranen, calvinisten en unitariërs (doopsgezinden kende men daar niet). Een unicum, want ook het toenmalige Nederland dat bekend stond om zijn vrijheid van godsdienst gaf niet zóveel vrijheid aan andersdenkenden.

Helaas werd dit edict drie jaar later, na de dood van Sigismund, alweer opgeheven en begon een lange tijd van meer of minder onderdrukking voor de Unitarische kerk.

Toen kwam het jaar 1989 met de val van het regime van Ceaucescu. Sindsdien zijn er veel kontakten met de Unitarische en Universalistische kerk in Amerika. De 125 gemeenten van de Unitarische kerk werden geadopteerd door een partnergemeente die hen materieel en mentaal steunt. Vandaar ook de Amerikaanse predikanten op de conferentie.

Hoe vrijzinnig de Unitarische kerk in Transsylvanië ook is in dogmatisch opzicht, zij is dat niet in alle opzichten. Nog maar een jaar of vijftien hebben vrouwen toegang tot het seminarie en zo ook toegang tot het predikantschap. In eerste instantie waren de exameneisen voor deze vrouwen zwaarder dan die voor hun mannelijke collega’s....

Inmiddels zijn er zo’n twintig vrouwelijke predikanten. Hun pastorie ligt meestal in een klein dorp waar twee werelden elkaar ontmoeten. Twee? Nee, veel meer. Het oude boereneuropa en de moderne tijd. De oosterse orthodoxie en de protestantse vrijzinnigen. Roemenen enerzijds, Hongaren als minderheid anderzijds. Het moderne westen en de pijn van veertig jaar terreur.

Roemeens nationalisme, Hongaars nationalisme. De gevolgen van de geschiedenis van de 20^e eeuw. Schoonheid en verval. Prachtige nieuwe huizen en grote armoede, nauwelijks een middenklasse. Wegen vol kuilen en gaten waarop dorpelingen met paard en wagen rijden en een basisschool met tien computers voor zestig kinderen. Boeren met een, twee koeien aan een touw die langs de nationale weg van Boedapest via Cluj naar Istanbul kuieren en zich niets lijken aan te trekken van alle verkeer.

En blaffende honden overal, nachtenlang.

In die wereld, vaak in een klein dorp, staan de jonge vrouwelijke predikanten. Krachtige vrouwen, met een diep geloof in God en een geweldige inzet voor hun gemeente. Hun pastorie is een open huis.

‘s Ochtends om acht uur komt een gemeentelid even langs wippen om te vertellen dat zijn koe gekalfd heeft en dat gaat zo de dag door. Geen afspraken per telefoon, geen agenda’s die getrokken worden. Beschikbaarheid, dag in dag uit, zeven dagen per week.

Voor hen is de conferentie, hoe intensief ook, een rustperiode. Helaas zijn er slechts enkelen die de hele week kunnen bijwonen, de meesten komen maar voor enkele dagen. Want wie moet er anders dienst doen op zondag? Wie doet het huishouden? Wie zorgt er voor de kinderen? Want de emancipatie gaat daar wel zover dat vrouwen nu predikant kunnen zijn, maar dat betekent niet dat ook de mannen geëmancipeerd zijn, - een enkele uitzondering daargelaten.

Het was mooi hen te ontmoeten, deze Unitarische predikanten, deze sterke vrouwen in een veranderende wereld!

Bovenstaande was een kleine impressie en u weet nu nog niets over de inhoud van de conferentie. Daar hoop ik in een volgende Menno Sticht meer over te vertellen.

Maar dat hoop ik niet alleen in de Menno Sticht te doen. Er is zoveel te vertellen en ook te laten zien, dat ik dat graag een keer in de vorm van een verhaal-met-lichtbeelden met u zal delen.

Dat zal zijn op 24 juli in de tuinkamer van 15.00 tot 16.30 uur in de tuinkamer. Het is prettig als u zich van te voren opgeeft bij het kerkelijk bureau.

Een in veel opzichten zonnige zomer wens ik u!

ds Renata Barnard

Vakantie

Ds Barnard is vanaf half augustus met vakantie, 10 september begint zij weer

Van de kerkenraad

Op 13 mei was er in onze gemeente de jaarlijkse vriendendienst. De kerkenraad had dit keer een tekst laten drukken op de bekende ansichtkaarten met-het-glas-in-lood-raam (met dank aan het kerkelijk bureau). Deze kaarten hebben we in de buurt bezorgd bij de bewoners. Mede hierdoor was de opkomst ook van ‘vreemden’ dit jaar erg goed. Een kleinschalig PR-offensief met resultaat. Als u nog meer ideeën heeft voor dergelijke acties, horen wij dat graag.

Ook verder hebben we de laatste tijd weer mooie bijzondere diensten gehad: Pinksteren met de geboortedankzegging en de vele Amerikaanse gasten, de ‘koperen predikantsdienst’ van Alex Noord en de dienst met de 18+-groep. Tijdens een dienst met Renata Barnard verzuchtte zij dat het mooi zou zijn eens een heel bijbelboek uit het Nieuwe Testament achter elkaar voor te lezen. Ik kreeg een visioen waarbij ik niet op een hard stoeltje zat, maar lekker lag op een luie stoel of een grote zitzak. Modern loungen met een drankje en dan luisteren naar voorlezen. Of buiten in de zon op een matrasje. Het lijkt me heerlijk. Van de winter gaan we dit eens proberen!

In de juni-kerkenraad hebben we gesproken over de mogelijke verbetering van de opzet van onze boekhouding, over het programma voor het volgende seizoen, een nieuwe redactie voor Menno Sticht, de voortgang van de beleidsgroep, de gang van zaken bij de functioneringsgesprekken en het komende gemeenteweekend.

Voor we losbranden met het nieuwe seizoen gaan we eerst de zomer in.

Ik wens u allen een goede tijd.

Laura van Rossum du Chattel

Secretaris

Telefoon 030 - 271 53 81

Email: laura@hupkes.net

Aan alle leden van de DGU

Beste broeders en zusters, na veel verhuisperikelen, zijn wij nu op orde. Wij wonen nu echt heel fijn. Het was de moeite waard, die verhuizing. Ik mis de spanning van Utrecht wel, maar de doorslag is toch wonen in rust. En wat ik helemaal niet had vermoed: ik ga weer werken! Ik ben beroepen als Doopsgezind predikant van Doetinchem; dat betekent een middag in de week in de weer zijn met huisbezoeken en bijbelkring. Ik heb daar veel zin in, juist omdat het zo'n kleine aanstelling is.

Met Truus gaat het niet zo goed, dat was al zo in Utrecht, maar haar gezondheid gaat verder achteruit. Dat is wel heel zorgelijk allemaal. Maar we zijn wel in staat om te kamperen op Mennorode, alwaar wij de gehele zomer de caravan hebben staan, en waar jullie ons misschien ook wel eens tegen het lijf lopen. Wie weet.

Ik heb een prima herinnering aan de DGU. Maar de omstandigheden leiden er toe dat ik jullie vraag mijn attestatie nu over te brengen naar de Doopsgezinde Gemeente Doetinchem.

Zusterlijke groeten van

ds Maria G.A. van der Burg

Kerken Kijken Utrecht

De binnenstadkerken in Utrecht openen deze zomer voor het 25^e jaar hun deuren om toeristen en belangstellenden uit binnen- en buitenland de gelegenheid te geven kennis te maken met al het moois wat zij te bieden hebben. Van 7 juli tot en met 8 september kunt u 12 kerken binnen de singels bezoeken. Een speciale wandelroute is ontworpen om geen onnodige omzwervingen door de stad te hoeven maken en toch binnen redelijke tijd alle kerken te kunnen bezoeken. De belangstelling voor Kerken Kijken is groot en groeit nog steeds.

Het thema voor dit jaar is VIEREN in al zijn aspecten. Het is niet alleen feest (25 jaar KKU), vieren doen wij ook elke zondag bij onze kerkdiensten en dat thema zult u in alle kerken terug kunnen vinden. Op de eerste zaterdag (7 juli) was er in de stad een korenfestival, waarbij de koren van de diverse kerken allen bij toerbeurt in hun eigen kerk een half uur muziek en koorzang ten beste gaven. Lopend van de ene naar de andere kerk kon u horen wat er aan zangkunst in de kerken leeft. Het koor van de DGU onder leiding van AnneJet Bennink kreeg een warme ontvangst van het in grote getale opgekomen publiek. Wat is het plezierig zingen in een volle kerk. Ook het blokfluitkwartet Lombarda, waarin Angelique Hajenius speelt, trad met enthousiasme op. Kerken Kijken Utrecht wordt evenals eerdere jaren afgesloten op de Open Monumentendag, zaterdag 8 september.

Ook onze Doopsgezinde kerk is dagelijks open (dinsdag tot en met zaterdag) tussen 12:00 en 16:30 uur. In de kerk zijn altijd minimaal twee gidsen aanwezig om de bezoekers iets te kunnen vertellen over het gebouw, het interieur of de Doopsgezinden, wanneer zij dat willen. Truus Akkerman coördineert al vele jaren het werk voor de gidsen en wij zijn erg blij dat ook voor dit jaar zich weer een aantal vrijwilligers hebben gemeld voor dit afwisselende werk. Vele handen maken licht werk; maar ook op het gebied van gidsen blijven nog altijd extra helpende handen welkom. Voelt u er iets voor om deze zomer enkele keren op een middag of een deel ervan aanwezig te zijn in de kerk, neem dan contact op met Truus Akkerman of Willy van Viegen, telefoon 030 - 231 15 01. Leuke en soms blijvende contacten kunnen het resultaat zijn.

Meer informatie over Kerken Kijken Utrecht kunt u vinden op de website: www.kerkenkijken.nl

Mede namens Truus Akkerman, Han van der Laag

Gemeenteweekend 2007

Van harte nodigen we je uit voor het Gemeenteweekend in september. De uitnodiging en het opgaveformulier zijn apart bij deze Mennosticht gevoegd. Reserveer dit weekend vast in je agenda en geef je op.

Op dit moment zijn we druk bezig met het samenstellen van het programma. We lichten alvast een tipje van de sluier op. De opening zaterdag wordt feestelijk én je zult er een dosis energie van krijgen. Na de lunch mag je kiezen welke activiteit goed bij je past. Je kunt je creatief uiten met het schilderen, lekker gaan sporten en varen of gewoon een heerlijke wandeling maken in de prachtige natuur rondom Fredeshiem. Natuurlijk is ook binnenshuis (mocht het buiten echt al herfstachtig zijn) genoeg te doen. Wat denk je van muziek maken, spelletjes doen, genieten van poëzie of samen praten over het thema ‘het leven samen vieren’. Voor de allerjongsten zal er oppas aanwezig zijn. De kinderen kunnen gedeeltelijk het programma meemaken, maar daarnaast hebben we ook activiteiten speciaal voor hen.

Als je nog vragen hebt óf goede ideeën, aarzel niet met één van ons contact op te nemen.

We verheugen ons op jullie komst!

Namens de voorbereidingscommissie,

Nanja ter Brake, Renate Barnard, Inge Smoorenburg, Anja Boegborn , Dorette Hollestelle

Oude Muziek in de Doopsgezinde Kerk

De programmaboekjes van het festival Oude Muziek Utrecht lagen in de hal, maar waren snel op! Zo vreemd is dat niet, ook in onze kerk worden weer enkele concerten gegeven die zeker de moeite van het bezoeken waard zijn.

Een overzicht:

27 augustus     24.00 uur: Sigiswald Kuijken (viola da spalla) met Bach: Suites BMV 1010-1012

28 augustus     15.30 uur en 24.00 uur: Sou Si-tai (guqin) met muziek voor guqin uit China

1 september    14.00 uur: Aline Zylberajch (fortepiano) met D. Scarlatti: Klaviersonates II

Alle concerten duren een uur. Kaarten zijn te bestellen bij de reserveringslijn: 030 - 232 90 10. Op de website www.oudemuziek.nl is te zien of een concert al uitverkocht is.

Verder worden hier zogenoemde fringeconcerten gegeven, die zijn gratis toegankelijk. Wanneer die precies zijn is nog niet bekend, er staan opties voor donderdag 30 en vrijdag 31 augustus overdag. Ook hierover is meer informatie te vinden op de website. Bovendien is vanaf 15 augustus een speciale folder verkrijgbaar met een overzicht.

Willy van Viegen

Jeugdpagina

15 +/- Weekend – Bos-onderhoud.

Op 2 juni gingen Annika, Hedwig, Jouke en ik op weg naar Alkmaar. Daar zouden we worden opgehaald door Ronald of Jan Fokke, het werd uiteindelijk Ronald. Marloes was met haar moeder al richting Schoorl met de auto. In de trein hebben we zitten kletsen over het eindexamen, de vakantie, plannen gemaakt voor de komende weken (zoals een skateparade in Utrecht doen) en nog veel meer. Het was best gezellig. Het was heel handig dat de van A naar Beter kaartjes en de kortingskaarten onze reis een heel stuk goedkoper hadden gemaakt.

Bij aankomst in Alkmaar was het even zoeken naar Ronald maar toen hij was gevonden waren we al snel in Schoorl. We dronken eerst even een lekker kopje thee en brachten onze spullen naar de slaapkamer(s). We hadden twee slaapkamers maar vonden het gezelliger om met z’n vijven in een kamer te gaan liggen. Vervolgens gingen we een rondje lopen over het terrein met Teije. Hij gaf uitleg over de bomen en het doel van het weekend. Dit was erg leuk. Toen we weer terug waren bij het beginpunt was het precies etenstijd en gingen we eerst maar eens goed lunchen.

Na de lunch zijn we begonnen met de bomen. Annika en Hedwig hielpen nog mee in de keuken. Toen zij klaar waren, waren er al drie bomen een kopje kleiner geworden. We hebben best veel gedaan die middag, met name de esdoornen waren hun leven niet zeker. Maar ook brandnetel, kleefkruid en bramen werden professioneel verwijderd. Jan Fokke en Ronald leefden zich uit met de bijl. Marloes en ik met name met de zaag. Iedereen hielp goed mee en dat maakte het ook zo leuk om te doen. Alle bladeren, takken en stammen werden netjes op elkaar gestapeld achter op het terrein.

Bij het avondeten hadden we erg veel trek. We waren dan ook de enige groep die niet genoeg had aan wat op onze tafel was gezet en moesten geregeld terug naar de keuken voor extra’s. Uiteindelijk hebben ze zelfs nog frietjes voor de groep uit Utrecht gebakken. Na het eten hebben Marloes en ik geholpen in de keuken. De anderen hebben toen fietsen geregeld om ’s avonds naar het strand te kunnen.

We wilden graag de zonsondergang zien vanaf het strand. Annika wilde ook wel even een duik nemen in de zee. De rest zag dat nog niet zo zitten maar uiteindelijk zijn Hedwig en Marloes ook kopje onder geweest (Annika was zo slim een bikini aan te doen, Hedwig en Marloes gingen met kleren en al). De rest vond tot de knieën wel ver genoeg. De zee was echt nog heel erg koud…Zij hadden het dan ook nogal koud toen we nog even iets gingen drinken bij een strandrestaurant.

Bij terugkomst in het broederschaphuis hebben we nog wat gedronken en spelletjes gedaan, zoals Dutchblitz en sets. Toen we uiteindelijk allemaal op de slaapkamer waren, hebben we nog liggen praten en zijn toen toch maar gaan slapen.

Op 3 juni werd eigenlijk pas duidelijk dat het weekend ook een thema had. Het thema van dit weekend was ‘Schepping’. In een eigen dienst hebben we gelezen uit de bijbel, en uit beeldspraak over het scheppingsverhaal. Verder hebben we ook gezongen en geluisterd naar muziek. Deze dienst begonnen we ook met het aansteken van de kaarsen, zoals we elke bijeenkomst beginnen. De liederen werden begeleid door Liesbeth op de piano. Dat vond ik wel wat hebben.

We hebben ook nog een wandeling door het gebied rondom het terrein gemaakt, eindigend op de klimduin waar we een aantal keer vanaf zijn gerend, gerold, gevlogen, enz.  We hebben daar ook nog geluncht. Daarna hebben we weer spellen gedaan tot we naar huis gingen. Vlak voor we naar de bus gingen om weer naar huis te gaan toch nog maar even van de klimduin af. En weer met z’n allen met de trein naar huis. Nu ook met Marloes.

In Utrecht hebben we nog even gezamenlijk wat gedronken/gegeten voor we allemaal weer onze eigen kant op gingen.

Myrthe Pondman 

Van de predikant

Terwijl ik dit schrijf, ben ik nog helemaal vol van de viering van mijn 12½ jarig predikantsjubileum op 24 juni jongstleden. Ik kan het nog nauwelijks bevatten wat er die dag allemaal aan goeds is gebeurd. Wat een bijzondere dag was dat! Ik heb genoten van de aanwezigheid van zoveel mensen die ik gedurende de afgelopen jaren heb ontmoet in de drie belangrijkste steden van mijn (werkzame) leven: Groningen, Gouda en Utrecht. Bijzonder was het bijvoorbeeld (zonder de andere aanwezigen tekort te willen doen) dat mijn eerste dopeling er was, maar ook het eerste bruidspaar. Je bouwt toch iets met elkaar op.

Verrast was ik door de treffende toespraak van Jaap Huibers en door het cabaret van collega Renata Barnard en kerkenraadslid Evelien Niemantsverdriet. Naar ik later hoorde, hebben jullie erg veel plezier gehad bij de voorbereidingen. Nog groter was de lol bij de uitvoering: ik heb erg moeten lachen! Hoe dierbaar is het wanneer er zoveel goede mensen om je heen staan in de Gemeente.

Voorzitter Han van der Laag overhandigde vervolgens namens de Gemeente op ludieke wijze een cadeau, een nieuwe rugtas. Ik ben daar erg blij mee. Het plaatste me tegelijkertijd met beide benen op de grond: het werk moet ook gewoon weer doorgaan.

Ik dank u voor de vele kaarten en geschenken die ik ter gelegenheid van het jubileum heb mogen ontvangen. Ik denk ook aan de kinderen van de kinderdienst die zulke mooie kaarten hadden gemaakt. Het is werkelijk teveel om op te noemen: maar wat ben ik dankbaar dat ik in zo’n goede en levendige Gemeente predikant mag zijn.

Nogmaals dank ik u als Gemeente en kerkenraad, dank ook aan de helpende handen tijdens de lunch, en speciale dank ook aan mijn dierbare collega Renata Barnard. Want: Gemeente-zijn dat doe je samen!

Ik heb op 24 juni in mijn overweging iets willen zeggen over wat mij inspireert in mijn werk. Ik heb dat gedaan naar aanleiding van het verhaal van de Emmaüsgangers uit Lucas 24, naar mijn idee één van de meest bijzondere verhalen uit de bijbel. Hier volgen (op verzoek) enige fragmenten uit de dienst.

Emmaüs is een klein dorp net even buiten Jeruzalem. Op de weg naar Emmaüs lopen twee mensen, ze zijn bedroefd, vol verdriet. De kleine beweging van hoop rondom Jezus, waar ze zo enthousiast aan hadden meegedaan, was ten einde. Jezus zelf was omgebracht. Het spoor leek dood te lopen, ze hielden het voor gezien.

Twee mensen op de weg, met hun ziel onder de arm, verslagen, aangeslagen, nog net niet verbitterd geraakt, maar met veel verdriet in hun hart. Het is naar mijn idee één van de meest treffende verhalen uit de bijbel. Vol van weemoed, vol diepgang en plotselinge wendingen. Hoe vaker je het verhaal leest en op je in laat werken, hoe meer je op die weg van Jeruzalem naar het dorpje Emmaüs de gehele mensheid ziet lopen. De hele mensheid, dat zijn u en ik met al hun sores en verdriet, verbeeld in die twee eenzame lopers langs de weg.

Maak dat je wegkomt, moeten ze hebben gedacht, want straks nemen ze jou ook nog te grazen. Daar gaan ze, met de staart tussen de benen. Ze zien niets meer, er is slechts duisternis om hen heen, met verweesde blikken staren ze in de verte. Hun ogen, ze zitten vol met tranen. Ze merken niet eens dat een Derde, de Ander, zich bij hen voegt om zo, straks, het leven te hernemen.

De ontmoeting met een ander als een mysterie, misschien dat dat wel een eerste wending is in dit zo zorgvuldig gecomponeerde verhaal. De ogen van de twee reisgenoten zijn verduisterd, zij zien het niet meer. Temidden van de harde feiten zien zij alleen maar problemen, lijkt de toekomst even leeg als duister. Dan kan het nodig zijn in het leven dat een ander zich bij je voegt. Een ander die een aansporing geven kan, je bestaan wil bevestigen met zijn of haar aanwezigheid en die de erkenning mogelijk maakt dat ondanks alles leven verder gaat, vanuit een nu nog onvermoed elders. Zijn aanwezigheid is hier bijna genoeg om de toekomst te ontsluiten, hoogstens de herinnering aan hem is voor de beide reizigers al van betekenis geweest.

Als de twee mensen van de weg plus de vreemdeling in het dorpje Emmaüs aankomen dan zeggen de twee tegen de vreemdeling: ‘Blijf bij ons, want het is bijna avond en de dag loopt ten einde.’

Blijf bij ons, want het is avond. Het wordt gezegd door twee mensen. En misschien is dit wel het hart van een christelijke gemeente. Een gemeente, een kerkgemeenschap, die dat eigenlijk iedere keer weer zou moeten uitspreken tegen alle vreemdelingen op deze aarde. Blijf bij ons, wees welkom, we bieden je een pleisterplaats, een plek waar je wonden kunnen genezen, waar geluisterd wordt, waar je als mens op adem kunt komen.

De gastvrijheid van de Emmaüsgangers in dit ‘blijf bij ons’ is in zekere zin voorbeeldig. Is dat dan hetgeen hen ondanks hun vele verdriet en de vergrendelde ogen nog bij is gebleven van hun omgang met Jezus toen hij nog in leven was? Dan volgt wat misschien wel het hoogtepunt is in deze vertelling. De vreemdeling, die hen ten diepste in beweging had gezet, die het licht van het geloof in hun hart weer ontstak, hij gaat mee naar binnen. En dan vindt er een soort van rolwisseling plaats. Het is alsof de gast hier tot de gastheer worden moet. Dat wat Jezus altijd al was, maar misschien te veel nog aan de oppervlakte, moet nu in hun harten geschreven worden. Aan de tafel, in dit huis in Emmaüs, wordt dat duidelijk. Wat sluimerde als een vermoeden breekt nu naar buiten. De vreemdeling neemt het brood, voor het hem gegeven wordt, zegent het en deelt het uit. Meer staat er niet, meer is het leven niet. Dat is alles. Uw en mijn leven in een notendop: nemen, zegenen, breken en delen. In elk woord valt onze levensgeschiedenis samen te vatten. Dit is het moment, het moment van de herkenning. Hun ogen gaan open, omdat hun hart het begrepen heeft.

De dichter Jean Pierre Rawie, de doopsgezinde domineeszoon uit Groningen schreef daarover een gedicht. Over dat moment van herkenning, alsof door de gewone omstandigheden heen ineens duidelijk wordt waarom het gaat, het wezenlijke aan het licht komt, waarom een mens soms zozeer met een ander mens vergroeid kan zijn. Rawie beschreef het moment waarop hij zich opnieuw de betekenis van die ander in zijn leven bewust wordt, hoe betekenisvol die ander kan zijn.

Soms hoor ik onverwacht weer achter

gewone woorden die je uit    

een zoveel zuiverder en zachter,

adembenemender geluid,

dat ik opnieuw naar je moet kijken

of ik je nooit tevoren zag.

Laat al die jaren maar verstrijken;

zolang ik dit bewaren mag

kan jou en mij de tijd niet deren:

weer voor het eerst met je alleen

hoor ik de harmonie der sferen

door alle alledaagsheid heen.

Volgens mij moeten de Emmaüsgangers iets dergelijks hebben ervaren, toen op dat ene moment hun de schellen van de ogen vielen. In de alledaagse gebaren van het nemen, zegenen en breken van het brood, en vervolgens van het delen, daarin schitterde ineens heel dat leven, heel dat bijzondere leven van die ene vreemdeling die zich bij hen had gevoegd. Ineens een wéten, hierom gaat het: zolang we dit ene moment bewaren mogen, kunnen jou en mij – kan ons – de tijd niet deren. Vanuit dat ene moment waarin de rollen worden omgekeerd, wordt nu het verleden geïnterpreteerd. Nu werden hun de ogen geopend en herkenden ze hem. Dat moment, je zou het bijna stil willen zetten, vast willen houden. Maar we weten tegelijkertijd: dat kan niet, omdat leven ook altijd weer verdergaan is, optrekken, nieuwe horizonnen verkennen.

En toch: er is iets dat blijft, dat is de herinnering aan het moment. Een herinnering die nooit helemaal weggenomen kan worden, omdat even de tijd werd stilgezet: in de ontmoeting als een groots gebeuren. Dat even de hemel de aarde raakt. Dat gebeurde toen, daar in Emmaüs, maar het kan nog steeds gebeuren. Het is misschien wel de drijfveer van mijn werk, waarin ik op zoek mag zijn naar die momenten, momenten van ontmoeting, delen en geven. Dan wordt duidelijk: belangrijker nog dan de mijlpalen die in een mensenleven worden geslagen, is de (soms) verborgen groeikracht waarvan we leven, een kracht die we ons steeds weer mogen herinneren. Het leven dat bevestigd wordt in een werkelijke ontmoeting, waarin mensen voor elkaar bestaan.

Ik wens u voor de komende zomermaanden ontmoetingen toe als in het verhaal van de Emmaüsgangers. Na de zomer zal het gemeentewerk weer volop starten, bijvoorbeeld in het gemeenteweekend in Fredeshiem. U komt toch ook?

Ds Alex Noord 

Vijf ervaringen van dezelfde dienst: Alex Noord 12½  predikant

-Als oud-dopeling werd ik door Alex uitgenodigd om 24 juni te vieren dat hij 12½ jaar predikant is. Een feit om even bij stil te staan, dat kan ik me indenken. Ik wilde het ook graag met hem vieren, maar ik heb stiekem toch meer gevierd dat hij 7 jaar in Utrecht predikant is dan die 12½ jaar.

In het eerste jaar dat Alex in Utrecht kwam, ging ik bij hem de doopgroep volgen en ik heb dat bijna 4 jaar gedaan! Ik twijfelde of ik me zou laten dopen, maar onbewust heeft misschien ook wel meegespeeld dat ik het zeer inspirerende avonden vond. Alex liet me vrij in mijn zoektocht. In het laatste jaar was zijn vertrouwen in mij, dat ik er aan toe was, zo groot, dat het me over de streep trok. In mijn eentje zou ik blijven twijfelen. En ik ben nu zeer blij dat ik toen die stap heb gezet en ik ben Alex zeer dankbaar dat we die weg een stukje samen hebben afgelegd.

Ik heb het heel fijn gevonden dit jubileum met z'n allen te kunnen vieren en hoop nog lang van zijn inspirerende preken te kunnen genieten.

Ali Swart

***

-Geroezemoes-kinderstemmen-orgelklanken.

Een bezielende preek van de jubilaris over de Emmaüsgangers.

Dankwoorden in Majeur gesproken door de organist.

Sketch van twee dames aangevuld door persoonlijke belevenissen met Alex als predikant.

Dan drank en spijzen.

Zo ‘samen op weg’ te zijn is voor mij het unieke van de Doopsgezinde Gemeente Utrecht.

Yvonne Wijne

***

-Je ambtsjubileum kan je vieren met je collega en je werkgever. Ds Alex Noord koos ervoor om zijn jubileum te vieren met de Utrechtse doopsgezinde gemeente. Hij nodigde zijn familie en andere mensen van ‘buiten’ uit; dopelingen en huwelijksparen uit de afgelopen jaren.

Zondagochtend 24 juni jl. een volle kerk aan de Oudegracht. Heel veel mensen voelden zich uitgenodigd en waren gekomen. Een volle kerk, vrolijke gezichten en vrolijke stemmen.

‘De vreugde voert ons naar dit huis’ zongen we als eerste lied. Ds Renata Barnard las psalm 100 : ‘Dien de Heer met vreugde’. Uit de bijbel las ds Noord het verhaal over de leerlingen op weg naar Emmaüs. Hij vertelde ons dat dit bijbelverhaal heel veel voor hem betekent.

‘De leerlingen zijn met elkaar in gesprek. Dan komt Jezus naar hen toe en loopt met hen mee.

De leerlingen herkennen hem niet. Dat doen ze later pas, als Jezus bij hen aan tafel het brood breekt.’

Het onderweg zijn staat ook voor ons onderweg zijn, de levensweg. De levensweg kent mijlpalen. 12½ jaar predikant zijn is zo’n mijlpaal. Maar de mijlpalen zijn niet het belangrijkste in het leven. Dat zijn de momenten, waarop ontmoetingen plaatsvinden..

Na de dienst vertelden de organist en leden van de kerkenraad wat voor hen de samenwerking met Alex Noord betekent. Ter sprake kwamen de gave van het woord, zijn liefde voor muziek en proza en poëzie. Collega Barnard hield met een kerkenraadslid een humoristische samenspraak. Er tussendoor zong de gemeente het refrein op de melodie van Champs Elysee:

Oh Alex Noord, Oh Alex Noord,

Afkomstig uit ‘t Grunninger land

Blijmoedig Dopers predikant

Al twaalf en een hallef jaar

Dus: volhouden maar!

‘Samen het leven vieren’ is het thema van het DGU openingsweekend in september.

‘Samen het jubileum vieren’ dat deden we 24 juni.

Samen met ds Alex Noord gemeente zijn. Daar zijn we blij mee en dankbaar voor.

Anja Boegborn-Dam

***

-Elk jaar is bijzonder, maar sommige iets meer dan andere. Als ik dit jaar tot nu toe bekijk, hebben we in de kerk heel wat bijzondere diensten gehad.

In januari begon dat natuurlijk met de radiodiensten van de IKON. Wie daar bij geweest is, kan zich waarschijnlijk nog herinneren, dat er weinig plaats voor spontaniteit in zo’n dienst is, maar doordat we voor het geluid op een kluitje moesten gaan staan, was er ook wel saamhorigheid te voelen. In februari en april de diensten met de dopelingen en daarna de onthulling van het kunstwerk in de hal. Voor mijzelf was de pinksterdienst met de geboortedankzegging van onze zoon Hans en van Jouke van Dalen een hoogtepunt. De kerk was toen extra gevuld, doordat er een groep Canadezen en Amerikanen op bezoek was. De dienst werd in het Nederlands en Engels voorgegaan; een Canadees achter me riep te pas en te onpas ‘AMEN’, kortom een heel bijzondere dienst. Maar dat zijn alle diensten waar de ‘gewone leden’ in een schijnwerper staan.

In de dienst van afgelopen zondag 24 juni, stond Alex Noord in het middelpunt. Hij wilde met iedereen vieren dat hij 12½ jaar predikant is. Het gebeurt niet wekelijks dat een predikant in het zonnetje staat. De normale gang van zaken is, dat de predikant in donkere kledij zich in de buurt van of op de kansel bevindt, juist om te voorkomen dat die in de belangstelling komt te staan.

Deze dienst werd voorgegaan door onze beide predikanten. En een dienst, waarin door beide predikanten voorgegaan wordt, heeft altijd iets extra’s. Nu voelt, denk ik, iedereen in de gemeente, dat de samenwerking goed is, maar het is zo prettig om dat in een dienst te ervaren. Gebed, lezingen, preek: het paste bij elkaar, was op elkaar afgestemd.

Na deze bijzondere dienst, kwam een toegift van de kerkenraad. Alex kon er niet onderuit. Hij kreeg het licht op zich en terecht.

Jaap Huibers had een mooi woord voor hem (naast me zei iemand, dat Jaap zelf ook goed zou kunnen preken), ook over de samenwerking tussen de predikanten en organist. Dit geeft overigens eens te meer aan, dat het kerkleven een leven van samenwerken is.

Hoewel het een typisch Nederlands jubileum is, is het goed om te vieren als de mogelijkheid er is. Dit benadrukten Evelien Niemantsverdriet en Renata Barnard in een samenspraak over de leuke dingen, die Alex meemaakt in zijn leven als predikant in Utrecht. Bijvoorbeeld dat Alex ons in de dienst de weg wijst, maar in de auto moeite heeft om de weg te vinden en van een Tom-Tom nog nooit gehoord heeft. Of over het jaarlijkse uitje van Renata en Alex, dit jaar naar Maastricht: de foto’s die ze lieten zien gaven een goed beeld van het plezier dat ze samen hebben gehad.

Na de dienst, zoals gewoonlijk koffie, maar nu met een petit-four in plaats van een koekje, en een heleboel mensen. De mensen die Alex in de loop van zijn periode als predikant heeft gedoopt, stellen die door hem in het huwelijk zijn verbonden: hij had ze allen uitgenodigd en natuurlijk waren er ook mensen uit de doopsgezinde gemeente in Gouda, de plaats waar Alex voor Utrecht predikant is geweest, familie en vrienden.

De lunch kon ik helaas niet meemaken, maar heb wel de schalen met lekkere salades, broodjes en al wat er bij hoort, zien staan. Het zag er geweldig uit.

Met veel plezier kijk ik terug op deze bijzondere dienst.

Anke Margreet Blankensteijn

***

De vreugde voert ons naar dit huis

Waar ’t Woord aan ons geschiedt …

Dit lied (Tussentijds, lied 1) zette al meteen de toon voor de dienst waarin ds Alex Noord herdacht dat hij 12½ jaar geleden het ambt van predikant aanvaardde. Onze beide leraren gingen in de dienst voor. Centraal stond het verhaal van de Emmaüsgangers, lievelingstekst van de jubilaris. Als tekstwoord had hij gekozen Lucas 24, vs. 31: ‘Nu werden hun ogen geopend en herkenden zij hem.’ In een boeiend betoog vergeleek ds Noord de weg die de Emmaüsgangers gingen met onze eigen levensweg. Zijn het de mijlpalen (12½ jaar predikant bijvoorbeeld), zo vroeg hij zich af, die die weg markeren, of gaat het toch om iets anders? Gaat het niet veeleer om die bijzondere momenten van ontmoeting met de Ander (al dan niet met een hoofdletter), om die momenten van herkenning, zoals de dichter Pierre Rawie die beschrijft:

Soms hoor ik onverwacht weer achter

gewone woorden die je uit

een zoveel zuiverder en zachter,

adembenemender geluid …

In het verhaal van de Emmaüsgangers vindt zo’n moment van herkenning plaats wanneer de vreemdeling ongevraagd de rol van gastheer overneemt en het brood neemt, het zegent, het breekt en uitdeelt. ‘Dat gebeurde toen, daar in Emmaüs, maar het kan nog steeds gebeuren’. De momenten van werkelijke ontmoeting, van delen en geven, zijn ‘misschien wel de drijfveer van mijn werk’, aldus onze jubilerende voorganger. En in het gebed vroeg hij onder meer om ‘momenten van herkenning in ons bestaan, ogen die opengaan, omdat we hebben gezien met het hart.’

Na afloop van de dienst kreeg Jaap Huibers het woord. Hij noemde Alex een bevlogen woordkunstenaar, met wie hij zich als organist van de gemeente, samen met Renata, ‘in helder, spiritueel fonkelend water’ voelt. Al zijn wij doopsgezinden niet zo ‘Drie-eenderig’, ‘toch bekruipt me soms het gevoel dat wij samen, gedrieën, […] een soort crypto-drie-eenheid vormen, ieder naar zijn aard, maar wel in dierbare samenwerking’, aldus onze organist.

Hierna gaven Renata en de kerkenraadsleden een cabareteske schets van de deugden en vooral ondeugden van onze predikant.

Na een kort bedankwoord van de jubilaris, onder meer voor de nieuwe rugzak die onze voorzitter hem namens de gemeente had aangeboden, was er in de gemeentezaal koffie met gebak en wat later een heerlijke lunch. Maar bovenal hadden de vele aanwezigen, onder wie oud-dopelingen, huwelijksparen en ons vroegere kostersechtpaar, ruim de tijd om onze leraar en elkaar te ontmoeten. Een ochtend om niet gauw te vergeten!

Angelique Hajenius

***

***

-Ds Alex Noord, 12½ jaar predikant

Toespraak van Jaap Huibers

Beste Alex, dierbare broeder van ons allen,

12½ jaar predikant.... Je feliciteert elkaar, je herdenkt een stukje beroepshistorie, toch een essentieel onderdeel van jouw levensverhaal. Waar het mijns inziens echt om gaat bij deze viering van jouw 12½ predikantsjubileum, ja, daar zijn we vanmorgen allemaal samen de dienst mee begonnen: ‘De vreugde voert ons naar dit huis, waar ’t Woord aan ons geschiedt.’

In die vreugde wil ik deelnemen en delen, want jouw vreugde is ook mijn vreugde!

Staande en gegrondvest in de mij zeer dierbare eigenheden van het Dopers erfgoed heb ik je gedurende de zeven jaar, dat je voorganger en leraar bent in onze, mij ook zeer dierbare Utrechtse Doopsgezinde Gemeente, leren kennen en waarderen als een bevlogen woordkunstenaar die de tale Kanaäns, het bijbelwoord, weet uit te tillen uit christelijk dogmatische leerstelligheden en te voorzien van een spiritualiteit die ons aller harten inspireert en doet verwarmen. In je dikwijls zeer unieke, inhoudsvolle preken (liever zou ik zeggen: spiritueel geladen en doorwrochte colleges), neem je stellig en overtuigend afstand van enige zieltjeswinnerij voor welk christelijk doel en bekeringssysteem dan ook.

Als een genetisch bepaalde Groninger, dus met een ingeboren gevoel voor: is iets geldig of is het niet-geldig, is de gedachte logisch en helder; wel, telkenmale blijkt, dat jouw preken doortrokken zijn van dat enige wat wellicht de essentie van echte spiritualiteit impliceert:

de waardigheid en de mondigheid van de mens, en dat alles vanuit de Doopsgezinde bescheidenheid en soberheid. ‘De vreugde voert ons naar dit huis, waar ‘t Woord aan ons geschiedt….’

Dan hoor ik de vraag klinken: ja, maar…hoe kan dat alles dan aan ons geschieden? Over de spirituele inspiratie heb ik al enige woorden gesproken. Maar er is nog een aspect. Om muziek of het Woord tot in de harten van mensen te spelen of zeggen, is kennis en inzicht in enige techniek daartoe vereist. Noem dat het professionele niveau van de beroepsuitoefening.

Als muzikant heb ik mij vele jaren, tot op deze dag, verdiept in de oer-oude wetmatigheden van de retoriek. Dat is de kunst van de welsprekendheid en het opbouwen van de rede, het ‘verhaal’, maar ook de voordracht van muziek valt daar onder. Luisterend naar de retorische opbouw van jouw preken meen ik te mogen zeggen: Alex, je bent een begenadigd woordkunstenaar, met een wellicht aangeboren gevoel voor retoriek en zeggingskracht.

De afgelopen jaren voel ik mij, als organist van onze gemeente, samen met jou, in helder spiritueel flonkerend water, waarbij ik -als je me toestaat- ook Renata Barnard wil betrekken. Als Doopsgezinden zijn wij dan weliswaar niet zo ‘drie-eenderig’, toch bekruipt me soms het gevoel en de concrete beleving, dat wij samen, gedrieën, jij, Renata en ik een soort crypto- drie-eenheid vormen, ieder naar zijn aard, maar wel in dierbare samenwerking.

Tenslotte spreek ik de wens uit, dat de Geest van Hierboven jou mag blijven inspireren, graag nog vele jaren. Moge de Schepper van al wat leeft jou, je vrouw en je kinderen omhullen met verstand, geduld en liefde, ook en vooral voor elkaar. Want is niet dát verstand, dát geduld, díe liefde, het praktisch gereedschap om -soms misschien wel eens uit vertwijfeling- toch uit het hart te kunnen zingen: ‘De vreugde voert ons naar dit huis.’

Jaap Huibers.

Utrecht, 24 juni 2007 (St. Jan)

***
 

In de dienst van Pinksterzondag 27 mei vond een kinderopdracht plaats. Erik Jan van Dalen sprak mede namens zijn vrouw Karin daarin de volgende tekst:

Onze dank voor de geboorte van Jouke

Drie keer vader worden in vier jaar tijd. Droom ik? Is het een wens? Nee, het is werkelijkheid. Op kerstavond ziet Jouke het levenslicht. Een kerngezonde negenponder. Om negen uur is hij geboren en een half uur later liggen we al met z’n drieën rustig in bed. De kraamhulp en verloskundige blijven een tijd beneden, zo goed gaat het met moeder en zoon. Wij hebben alle kans rustig met elkaar kennis te maken en Karin kan bijkomen van een korte, maar stevige bevalling.

De geboorte van Jouke is, net als bij Eva en Jelle, een overrompelende gebeurtenis. Het brengt me dichter bij mijn kwetsbaarheid en vergankelijkheid. Het brengt me tegelijkertijd ook dichter bij mijn kracht. Dit wil ik, dit willen Karin en ik: grootbrengen van nieuw leven, delen van zorg. Zorg in de letterlijke en overdrachtelijke betekenis. Zie ook de woorden van de zanger Bono van U2 in het refrein van het lied One:

One life

With each other

Sisters

Brothers.

One life

But we’re not the same

We get to carry each other

Carry each other.

Het is 1999 als ik mijn belijdenistekst schrijf. De geboorte van Jouke bracht me daarnaar terug. Mijn belijdenistekst heb ik geschreven rondom overgave, overgave aan gevoel en twijfel.

De periode van Karin’s derde zwangerschap beleef ik niet even intens als onze eerste zwangerschap. Meer dan de eerste keer redeneer ik op grond van logica: we hebben al twee gezonde kinderen. Hoe gaat het met onze derde? In mijn belijdenis schreef ik destijds over voelen versus begrijpen. Letterlijk: ‘Mijn geloof in God komt niet in plaats van, maar gaat samen met twijfel. Mijn vertrouwen in God wil zeggen dat ik durf touwtjes los te laten en me over te geven aan God. Mijn geloof in God is de acceptatie van menselijke grenzen. Ik wil niet langer alles kunnen begrijpen. Soms kan ik alleen maar voelen.’

Jouke heeft mij met zijn geboorte teruggebracht naar dat voelen. Zwangerschap is voelen, is beleven, is geloven. Jouke heeft mij met zijn geboorte geleerd hoe niet alleen zwangerschap, maar ook geboorte gelijkstaat aan voelen, beleven en geloven.

Erik Jan van Dalen

Vrede is een werkwoord

Onlangs heeft de vredeswerkgroep een bord in de hal van de kerk geplaatst met de stelling ‘Vrede is een werkwoord. Wat vind je dat er gedaan moet worden?’ We hopen dat we ons doel, het aanzetten tot nadenken over vrede, een beetje bereikt hebben. Enkele reacties waren: ‘Met elkaar in gesprek gaan’, ‘Zich openstellen voor de ander’ en ‘Respect tonen voor elkaar!’

Een eerste reactie op deze uitspraken is: ze horen bij elkaar! In gesprek gaan met elkaar vraagt om respect en openstellen voor elkaar. Zolang je bij je eigen opvatting/idee blijft, sta je tegenover de ander. Het huidige kabinet ging z’n eerste 100 dagen in gesprek met de bevolking. Helpt dat als ze zich niet openstellen voor (de problemen van) de mensen?

Het demonstreren van je opvattingen, b.v. de demonstratie van de anti-globalisten bij de G8-top, kun je zien als een vorm van met elkaar in gesprek gaan, maar verhardt de meningen, als er geen respect meer is en zelfs geweld wordt gebruikt om je mening te uiten.

Zo komen we bij de stelling die nu in de hal staat: ‘Respect betonen voor mens en milieu bevordert de vrede’. We zijn benieuwd naar uw reactie en als u wilt meedenken over het thema vrede bent u van harte uitgenodigd op onze bijeenkomsten. De volgende is 2 oktober.

Namens de vredesgroep DGU, Ali Swart

Veertig plus weekend

Het weekend van 9 en 10 juni was een groot deel van de 40+ groep een weekendje weg in de Achterhoek. Op zaterdag reisden we daarheen met de trein. Na een buitenlunch gingen we wandelen, want het thema van het weekend was ‘wandelen met God’.

Daarna bespraken we het programma voor het volgende seizoen. We besloten tot de onderwerpen: je eigen belijdenis, je eigen begrafenis, liturgisch bloemschikken, psalmen lezen met de methode Lectio Divina, orgaandonatie, Etty Hillesum en de film van Al Gore.

Tijdens het eten (ook weer buiten, want het was weer droog) spraken we over het thema. De tekst over Henoch in Genesis, die ook is gebruikt bij de huissamenkomsten dit seizoen, kreeg zo in de natuur een nieuwe invulling. Het is een ontzettend mooie tekst, want wie wil er nu niet zijn leven met God doorbrengen? Twee van ons kwamen toevallig met het gedicht over de voetstappen in het zand. Voor wie het niet kent: het gaat er om dat je terug kijkt op je leven, en steeds twee paar voetstappen in het zand ziet, twee voetstappen van jezelf en twee van God. Behalve soms, in moeilijke periodes, maar één paar voetstappen. Waar was God toen? ‘Ik heb je toen gedragen’ is het antwoord.

Toen het donker werd, zaten we rond een kampvuurtje. Wat een luxe, zo met elkaar zitten praten. Over onze kinderen en de perikelen die we daar mee meemaken. Over wat we in de toekomst willen. Over de gang van zaken in onze DGU.

Zondagmorgen gingen we naar de Dorpskerk (PKN). Twee gingen vooruit met de fiets, en de rest ging te voet. Helaas gingen we iets te laat weg zodat we terwijl de kerkklok net ophield te luiden, hijgend de kerk net iets te laat binnenvielen. Wat helemaal geen probleem was. De dienst was net een beetje anders dan bij ons en ook vertrouwd. Doordat je bekende zinsneden in een andere context hoort, was dat verrassend en verrijkend. Er was verschillende keren ‘responsie’(de voorganger zegt iets en de gemeente antwoordt) op momenten die voor ons nieuw waren. Er was geen schriftelijke liturgie; we konden dus helaas niet mee doen. De preek ging over de genezing of eigenlijk de weer-tot-leven-wekking door Elia in 1 Koningen 17: 17-24 en in Lucas 7: 11-17. Sprekend over de dood en hoe daar mee om te gaan door de nabestaanden zei de predikant: ‘Het leven gaat door, zeggen de mensen vaak. Maar dat betekent niet: het leven suddert door. Maak er wat van! Breng de boodschap meteen nu, morgen, in praktijk!’.De predikant gaf de zegen met een zeer overtuigende brede bijna omhelzing van de hele gemeente. ‘Ga hier vandaan als gezegende mensen’.

Wij voelden ons inderdaad gezegend, dat we zo’n weekend met onze groep op stap mochten.

Namens de veertigers, Laura

Geloven, dromen, doen

Korte impressie van het concept beleidsplan van de DGU

Uit het beleidsplan:

Aan dit conceptbeleidsplan is door de samenstellers met veel plezier gewerkt. Een beleidsplan staat natuurlijk nooit op zichzelf. We hebben ons nadrukkelijk laten inspireren door het vorige plan. In 1999 verscheen het beleidsplan ‘Een huis om van te dromen?!’ Er is sinds die tijd veel gebeurd. Mede onder invloed van dit plan is er in de afgelopen jaren veel veranderd en in gang gezet.

Als titel voor ons plan hebben we gekozen voor de drieslag ‘Geloven, dromen, doen’. Daarbij grijpen we in zekere zin terug naar het vorige beleidsplan (‘Een huis om van te dromen?!’) Tegelijkertijd slaan wij nieuwe wegen in.

We hebben ervoor gekozen om met enige voortvarendheid ons plan vorm te geven. Immers, deze beleidsgroep werd pas in de ledenvergadering van november 2006 ingesteld. Dat ziet u terug in de beknoptheid van het stuk. We hebben er niet naar gestreefd een lijvig boekwerk te presenteren, maar vooral in gerichte actie gedacht.

We onderzoeken de toekomst van de DGU aan de hand van de vier levensfuncties van de Gemeente: vieren, leren, dienen en getuigen. Immers…

‘We verbinden ons tot vieren. Dat doen we in de zondagse kerkdienst, maar ook op andere momenten in de week (bijvoorbeeld in avondgebeden). Zo zoeken we naar rustpunten in het eigen bestaan, maar ook naar wegen om onze levens te verbinden met elkaar en met God.

We verbinden ons tot dienen. Dit betekent dat we een taak in de wereld hebben en verantwoordelijkheid dragen voor ieders leven, voor de kwaliteit van de onderlinge relaties en voor ieders geloof. Als gelovige mensen staan wij ten dienste van het getuigenis van Gods vredestichtend Woord in de wereld.

We verbinden ons tot leren. Dit zien wij als een doorlopend proces, waarin de leden van de Gemeente elkaar in de ruimste zin toerusten tot vieren, dienen en getuigen.

We verbinden ons tot getuigen, open vormen van gemeenschap die ook aantrekkelijk zijn voor anderen, als een zichtbare gemeenschap verbonden door Gods trouw. Het is voor ons belangrijk dat mensen er voor elkaar kunnen zijn, elkaar bijstaan en vasthouden en derhalve iets van geloof, hoop en liefde kunnen uitstralen naar buiten toe, naar de stad en de wereld waarin wij leven.

Dit alles betekent dat wij niet vrijblijvend staan ten opzichte van elkaar, maar dat we gezamenlijk, in de traditie en verbondenheid van de doopsgezinden, verantwoordelijk zijn voor de kwaliteit van ons gemeenschapsleven, zonder in dogma's of in dwangmatigheid te vervallen.’

(naar: Aangeraakt door de Eeuwige, 109-110)

Bij iedere levensfunctie hebben we getracht te verwoorden: wat geloven we, waar dromen we van, wat kunnen we doen om die dromen (nog meer) te verwezenlijken.

Hierbij een korte impressie van de manier waarop het conceptbeleidsplan is vormgegeven:

1.      Vieren

27 juni en 4 juli zijn er twee klankbordavonden gehouden, waarvan het doel was meedenken, aangeven wat er gemist wordt en prioriteiten stellen voor de komende 5 jaar.

Wilt u het conceptbeleidsplan graag in zijn geheel lezen? U kunt het opvragen bij Nanja ter Brake (nanja.vermond@operationalexcellence.nl), samen met de leesvragen die ook op de klankbordavonden gebruikt zijn.

Let op: U kunt vervolgens alleen schriftelijk reageren!

Wij hopen dat het beleidsplan in de ledenvergadering in november 2007 vastgesteld wordt.

De beleidswerkgroep (Han Boter, Nanja ter Brake, Marleen Kieft, Willem Hartman en Alex Noord)

Een bijzondere dienst

Wat was dat nou deze zondagmorgen? ‘De tranen zaten zo hoog’ zou mijn moeder gezegd hebben. Maar waarom dan? Ik weet dat zoiets me af en toe ‘overkomt’ zonder dat ik in de gaten heb waarom. Het is een apart gevoel. Je voelt je vrolijk en een beetje droef tegelijk. Het is iets dat alle kanten op kan. Ik ben in zo’n situatie erg ‘gevoelig’, woorden die je anders nauwelijks beroeren, krijgen een hele lading. Gebeurtenissen die ik normaal min of meer als traditioneel ervaar, blijken dan een impact te hebben die je ontroeren.

Het begon al met de onverwachte begroeting van een dierbaar gemeentelid die ik in lange tijd niet gesproken had. Ik voelde meteen weer dat respect en waardering die ik heb voor mensen die zichzelf een niet gemakkelijke taak opleggen. Die taak is volbracht en nu weer het ‘gewone leven oppakken’.

De kerk was voor DGU-begrippen vol met Canadese en Amerikaanse mennonieten. Een volle kerk doet mij altijd meer dan eentje met, wat de Friezen noemen, net safolle flecht op’e koai. Weinig bezoekers dus.

Toen natuurlijk het verhaal van Nicodemus. En dan niet waar het in dit verhaal om gaat, het opnieuw geboren worden, maar de zin ‘de wind waait waarheen hij wil; je hoort zijn geluid, maar je weet niet waar hij vandaan komt en waar hij heen gaat’. Prompt legde ik de link met het gedicht Zwerversliefde van A.Roland Holst dat begint met ‘Laten we zacht zijn voor elkander’ en aan het eind ‘Veel liefde ging verloren in den wind, en wat de wind wil zullen wij nooit weten’. De melancholie druipt er vanaf.

De prachtige intro van Jaap Huibers bij het lied ‘Een vuur dat je verwarmt’ maakte me vrolijk. Ik had de neiging mee te bewegen en te klappen. Een orgel dat profane muziek laat horen, dat is al een bijzonderheid, maar dat je het orgel zó kan laten klinken is heel bijzonder. Tegelijk bekroop me het idee dat dit misschien wel een improvisatie was die helemaal niet is vastgelegd in een partituur, laat staan op een cd. Dat is iets wat ik wel vaker in de dienst heb, ik hoor iets moois en ik zou dat dan graag nog eens willen horen. Jammer dus.

En dan natuurlijk de indrukwekkende toelichtingen van de ouders op de geboortedankzegging van hun kinderen. Het zou goed zijn deze teksten integraal in Menno Sticht te plaatsen. Natuurlijk gaan je gedachten terug naar die momenten dat je eigen kinderen werden ‘opgedragen’. Zo noemden we het toen nog. Ik vind ‘geboortedankzegging’ een hele goeie.

Ds Hoekema sr, had altijd als laatste zin bij het aankondigen van de geboorte van een kindje: Dat dit kind mag opgroeien tot vreugde van de ouders en eer van God. En als dat dan ook nog in de Friese taal gebeurde, dan was het nog meer zeggend.

Als slotlied kwam ‘Ik voel de winden Gods vandaag’. Een echte tear jerker, natuurlijk. En helemaal niet meer van deze tijd, qua woorden en ook wat melodie betreft. En toch …

Toen we met zr De Groot naar haar huis gingen, kwam het er uit: ‘Dat is echt doopsgezind !’ en ‘en dat horen we te zingen met Pinksteren’.

En misschien is dat wel zo.

Eelke Sietsma

Kerkdiensten in andere kerken